مجسمه آزادی که نام اصلی آن "مجسمه آزادی روشنگر جهان" است را می توان نمادین ترین مجسمه جهان دانست. این مجسمه در نیویورک ایالات متحده آمریکا قرار دارد و به عنوان نمادی از آزادی بشر شناخته می شود. تندیس آزادی در فرانسه ساخته شد و در یکصدمین سالگرد استقلال آمریکا به این کشور هدیه شد (در واقع 110مین سالگرد) تا نه تنها نمادی از ارزش های مشترک دو ملت فرانسه و آمریکا بلکه به عنوان نمادی از آزادی خواهی در سراسر جهان باشد. این مجسمه در جزیره آزادی قرار گرفته است و سالانه میلیون ها نفر از آن بازدید می کنند. در ساخت مجسمه آزادی از چهره لیبرتاس، الهه آزادی روم باستان الهام گرفته شده است و با مشعلی در دست، مردم را به سمت آزادی و برابر راهنمایی می کند. این تندیس به همراه پایه خود تا 93 متر ارتفاع دارد که هر چند بلند ترین مجسمه جهان نیست اما قطعا می توان آن را گیرا ترین و اثر گذارترین مجسمه جهان تا به امروز دانست. این مجسمه که در ورودی بندر نیویورک قرار گرفته است اولین چیزی از آمریکا بود که مسافران و مهاجران اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم که اغلب با کشتی به ایالات متحده سفر می کردند می دیدند. از این رو مجسمه آزادی نه تنها به نمادی از آمریکا بلکه به نماید از دنیا و زندگی جدید تبدیل شد. در ادامه با بگردم همراه باشید تا به نیویورک سفر کرده و از نزدیک نگاهی به بانوی سمبل آزادی داشته باشیم.

ریشه های مجسمه آزادی

مجسمه آزادی و چهره لیبرتاس یک موضوع شناخته شده در مغرب زمین محسوب می شود. لیبرتاس را الهه آزادی می دانستند و در روم باستان از ارج بالایی برخوردار بود. از این روست که در بسیاری مجسمه هایی که به عنوان نمادی از آزادی شناخته می شوند از چهره او استفاده شده است. خوب است بدانید سالها پیش از ساخته شدن مجسمه آزادی، کاخی به نام کاخ صنعت (Palais de l'Industrie) در پاریس ساخته و بر سر در آن از مجسمه ای با چهره لیبرتاس استفاده شد. (این کاخ هم اکنون ویران شده است اما در تصویر زیر می توانید نمایی از دروازه آن را مشاهده کنید). نخستین بار ایده هدیه یک مجسمه به عنوان نماد آزادی، توسط ادوارد رنه، رئیس انجمن ضد برده داری فرانسه و اندیشمند سیاسی مطرح شد. این ایده در سال 1865 با مجسمه ساز و هنرمند مشهور فرانسوی یعنی فردریک آگوست بارتولدی، مطرح شد و نهایتا قرار شد دولت فرانسه این مجسمه را به آمریکا هدیه کند.

اما چرا فرانسه باید چنین هدیه ای به آمریکا بدهد؟ زمانی که در قرن هجدهم آمریکاییان بر علیه استعمار بریتانیا به پا خواستند خود نیز می دانستند که توانایی رویارویی با ارتش عظیم امپراتوری بریتانیا را ندارد. این ضعف به خصوص در نیروی دریایی انقلابیون آشکار بود.  از این رو به حمایت یک قدرت خارجی نیاز داشتند و تنها قدرتی که از نظر نیروی دریایی و قدرت نظامی توانایی رویارویی با بریتانیا را داشت، فرانسه بود. فرانسه در آن زمان حکومتی پادشاهی داشت و زیر فرمان لویی شانزدهم (آخرین پادشاه از دودمان بوربون ها پیش از انقلاب کبیر فرانسه) بود. لویی به آزادی آمریکا فکر نمی کرد بلکه هدف او از کمک به انقلاب آمریکا، تضعیف بریتانیا به عنوان مهمترین رقیب فرانسه بود. از این رو بود که به فرمان لویی نیروی دریایی سلطنتی فرانسه و همچنین نیروی زمینی این کشور به آمریکا اعزام شد تا به انقلابیون کمک کند. او همچنین مبالغ هنگفتی را به عنوان کمک مالی به آمریکا کمک کرد.

این کمک ها باعث شد تا کم کم آمریکاییان دست برتر را پیدا کنند. در واقع اگر کمک فرانسه به انقلاب آمریکا نبود معلوم نبود اصلا این انقلاب پیروز شود یا نه. بنابراین با اینکه معمولا سعی در کوچک نمایی نقش فرانسه در انقلاب آمریکا می شود ولی باید گفت اگر کمک فرانسه نبود به احتمال بسیار زیادی سرنوشت انقلاب آمریکا نیز تفاوتی با سرنوشت صد ها انقلاب دیگری که در قلمرو امپراتوری بریتانیا رخ می داد و هم اکنون حتی اسمی از آنها وجود ندارد نداشت. این کمک ها البته برای فرانسه گران تمام شد و باعث تهی شدن خزانه این کشور گشت که در نهایت خود جرقه ای برای انقلاب فرانسه شد. حدود یک قرن که به جلو برویم آمریکا با جنگ داخلی روبرو بود که نهایتا به لغو برده داری منجر شد. از طرفی در همان زمان در فرانسه نیز جنبش های ضد برده داری وجود داشت. در نهایت کمک های فرانسه به آمریکا در جریان انقلاب و ارزش های مشترک دو کشور در زمینه آزادی و حقوق بشر سبب شدند مجسمه آزادی از طرف فرانسه به آمریکا هدیه شود.

همانطور که گفته شد ایده ساخت این مجسمه در سال 1865 مطرح شد اما در آن زمان ناپلئون سوم بر فرانسه حکومت می کرد و تمایلی به ساخت چنین مجسمه ای نشان نداد. در سال های بعد شرایط مساعد تر شد اما در سال 1870 و با وقوع جنگ فرانسه و پادشاهی پروس و در نتیجه اشغال فرانسه به دست قوای آلمان، ساخت مجسمه آزادی نیز به تعویق افتاد. پس از تصرف فرانسه و خلع ناپلئون سوم، دولت جمهوری در فرانسه روی کار آمد و به ساخت چنین تندیسی روی خوش نشان داد. در این زمان فردریک آگوست بارتولدی به نیویورک سفر کرد تا محلی را برای نصب مجسمه در نظر بگیرد. او جزیره ای به نام جزیره بدلو (که امروزه جزیره آزادی نام دارد) را انتخاب کرد. دلیل انتخاب این جزیره این بود که کشتی هایی که می خواستند وارد بندر نیویورک شوند باید از کنار جزیره بدلو عبور می کردند و از این رو روزانه هزاران نفر می توانستند مجسمه را ببینند. بارتولدی سپس به دیدار رییس جمهور وقت امریکا یعنی یولیسیز گرانت رفت و او را در جریان این ایده قرار داد. از آنجا که ممکن بود در هر دو کشور فرانسه و آمریکا مخالفانی برای ساخت مجسمه وجود داشته باشد، قرار شد کمپین تبلیغاتی برپا گردد تا اذهان مردم برای این کار آماده شود.

طراحی مجسمه

بارتولدی در این فکر بود که چگونه آزادی و آزادی خواهی آمریکا را به بهترین شکل ممکن به تصویر بکشد. او به این فکر افتاد که در اوایل کشف آمریکا و آغاز دوره اروپاییان در این قاره معمولا از دو زن به عنوان نماد های قاره جدید استفاده می شد که یکی با نام "کلمبیا" و دیگری با نام "ماریان" شناخته می شد. اما یک پای یک زن دیگر نیز در میان بود و او کسی نبود جز "لیبرتاس" که نماینده و نشان آزادی بود. همانطور که گفتیم لیبرتاس الهه آزادی روم باستان بود که در بین بردگان ستایشگران فراوانی داشت. نشان لیبرتاس حتی بر روی سکه های اولیه آمریکایی نیز درج شده است و مجسمه آزادی که بر فراز گنبد کاپیتول قرار دارد نیز بر اساس چهره او ساخته شده است. وجود چنین شخصیتی دیگر جای شکی باقی نمی گذاشت که باید مجسمه آزادی نیز بر اساس چهره او ساخته شود.

با این حال تغییراتی نیز در این طراحی ایجاد شد. از جمله آنکه چهره مجسمه اندکی نیز به خدای ایزیس مصر باستان شبیه شد. پس از آن به لباس و کلاه مجسمه توجه شد. ابتدا قرار بود همانند کرافورد که مجسمه آزادی کاپیتول را با یک کلاهخود طراحی کرده بود، مجسمه آزادی نیویورک نیز با یک کلاهخود تصویر شود تا نشانی باشد از اینکه آمریکا در راه آزادی می جنگد و مبارزه می کند. اما این طرح مورد تجدید نظر قرار گرفت و تصمیم بر این شد که به جای کلاهخود از تاج استفاده شود. اما تاج نماد سلطنت و قدرت پادشاهی بود و بنابراین زود کنار گذاشته شد. پس از آن تصمیم گرفته شد از دیهیم استفاده شود. دیهیم با اینکه معمولا توسط شاهان استفاده می شد اما سابقه استفاده از توسط دیگر بزرگان نیز وجود داشت و همین موضوع سبب شد دیهیم انتخاب شود. دیهیم طراحی شده نیز خاص بود و با هفت پرتو تصویر شد به گونه ای که نشانگر هفت قاره یا هفت دریا باشد (منظور از جهان). این هفت پرتو نشانگر جهانی بودن آزادی و آزادی خواهی بود.

بارتولدی با پیشرفت پروژه تغییراتی در طراحی اولیه ایجاد کرد به گونه ای که در ابتدا قرار بود مجسمه آزادی یک زنجیر شکسته شده را در دست داشته باشد که نشانی از آزادی بود ولی از آنجا که زنجیر همچنین نشانی از بردگان و آزادی بردگان بود و به تازگی جنگ داخلی آمریکا که دقیقا بر سر همین موضوع بود به پایان رسیده بود تصمیم بر این شد که زنجیر حذف شود تا موجب بر انگیختن اختلافات نشود. از این رو زنجیر شکسته به جای اینکه در دست مجسمه باشد، به زیر پای او قرار داده شد. با این تغییر، بارتولدی نمی دانست چه چیزی در دست چپ مجسمه قرار بگیرد که نشانی از آزادی باشد. اما پس از مدتی تفکر به این نتیجه رسید که لوحی به نشانه اعلامیه استقلال آمریکا که خود نشانی واضح از آزادی این ملت بود در دست مجسمه قرار گیرد. بر روی لوح نیز عبارت JULY IV MDCCLXXVI درج شد که تاریخ اعلامیه استقلال به لاتین بود.

سوال بعدی برای بارتولدی این بود که مجسمه از چه جنسی ساخته شود که در عین اینکه وزن آن بیش از اندازه نشود، مقاوم نیز باشد. در آن زمان به طور معمول برای ساخت مجسمه های ارزشمند از سنگ مرمر استفاده می شد اما استفاده از سنگ مرمر در چنین ابعادی نه تنها باعث سنگینی بیش از اندازه مجسمه می شد بلکه هزینه آن نیز بسیار بالا می رفت. اینگونه بود که بارتولدی تصمیم گرفت از مس استفاده کند تا نه تنها هزینه و وزن کاهش یابد بلکه روند ساخت مجسمه نیز تسریع شود. از آنجا که مس هزینه معقولی داشت به بارتولدی اجازه داد اندازه کلی مجسمه را تا 46 متر برساند که در زمان خود بلند ترین مجسمه جهان بود. برای ساخت مجسمه به 91 تن مس نیاز بود که 58 تن از این مقدار توسط صنعتگران مس فرانسه تامین شد.

ساخت

با اینکه روند ساخت و ساز از 1875 آغاز شده بود اما این روند در سال 1877 سرعت بیشتری به خود گرفت. در سال 1878 و با جمع آوری کمک های مالی مردمی و دولتی، در حدود 250.000 فرانک برای ساخت مجسمه آزادی جمع شد که رقم بالایی محسوب می شد. سر و بازوی مجسمه در سال 1879 و با کمک Viollet-le-Duc ساخته شد که البته او اندکی بعد درگذشت. پس از آن بارتولدی از شماری از مهمترین صنعتگران و مهندسان فرانسوی همچون گوستاو ایفل (سازنده برج ایفل) برای تکمیل مجسمه کمک و راهنمایی گفت. ایفل اسکلت خاصی برای مجسمه آزادی طراحی کرد که نه تنها سبک بود بلکه استحکام کافی را نیز داشت چرا که مجسمه قرار بود بر روی دریا و در معرض باد ها و طوفان ها قرار گیرد. او همچنین یک اسکلت ثانویه نیز برای تندیس طراحی کرد تا بر استحکام آن افزوده شود. ایفل همچنین یک راه پله مارپیچی درون مجسمه طراحی کرد تا بازدید کنندگان با استفاده از آن بتوانند خود را به بالای مجسمه و در بخش دیهیم آن برسانند.

بارتولدی تصمیم گرفت مجسمه آزادی را به طور کامل در فرانسه بسازد و سپس آن را از هم جدا کرده و به ایالات متحده انتقال دهد. در اقدامی نمادین اولین پرچ مجسمه توسط سفیر ایالات متحده در فرانسه یعنی "لوی پی مورتون" زده شد. بارتولدی برای تسریع روند کار تصمیم گرفت ساخت مجسمه را به کارگاه های مختلف بسپارد به گونه ای که پس از ارائه طرح به کارگاه از آنها می خواست دقیقا چیزی مطابق طرح ارائه شده بسازند. تا سال 1882 مجسمه تا کمر ساخته شده بود و در این زمان بارتولدی خبرنگاران را برای مشاهده این تندیس دعوت کرد. دو سال دیگر طول کشید تا نهایتا در چهارم ژوئیه 1884 و طی مراسمی باشکوه در پاریس مجسمه آزادی تکمیل و از آن رونمایی شد. این مجسمه به صورت نمادین به مورتون، سفیر آمریکا در فرانسه تحویل داده شد. سپس دولت فرانسه موافقت کرد که هزینه حمل مجسمه به نیویورک را پرداخت کند. در ژانویه 1885 مجسمه به بخش های مختلفی تقسیم شد تا برای سفر به آمریکا سوار کشتی شود.

در آمریکا اوضاع متفاوتی نسبت به فرانسه وجود داشت. آمریکا در آن زمان به اندازه فرانسه ثروتمند نبود و بنابراین هزینه های ساخت و ساخت پایه و آماده سازی جزیره آزادی برای قرارگیری مجسمه آزادی در آن با مشکلاتی روبرو بود. این مشکل تنها مختص مجسمه آزادی نبود و بسیاری پروژه ها به دلیل مشکلات مالی سال 1873 که تا مدتی ادامه داشت یا معوق شدند یا به کلی لغو شدند. از جمله این آثار ابلیسک یادبود جرج واشنگتن بود که ساخت آن به تعویق افتاد. از آن گذشته فرهنگ آمریکایی در آن زمان بیشتر به آثار واقع گرایانه علاقه مند بود و به آثار تمثیلی مانند این مجسمه روی خوش نشان نمی داد و از این رو مخالفت هایی با نصب این مجسمه در نیویورک شکل گرفت. با این همه کار هایی برای پذیرایی از مجسمه در نیویورک انجام شد که از جمله آنها ساخت یک پایه 11 ضلعی توسط موریس هانت بود که مجسمه را بر روی خود جای دهد.

موریس هانت برای ساخت پایه ترکیبی از معماری های مختلف را به کار گرفت که از جمله آنها معماری نئوکلاسیک (سبک دوریک) و همچنین معماری آزتک ها بود. قرار بود در گرداگرد این پایه 38 نشان به نشانه 38 ایالت آمریکا قرار گیرد (در آن زمان آمریکا 38 ایالت داشت و هم اکنون 50 ایالت دارد). با این حال این کار انجام نشد و اطراف پایه را ستون های تزئینی گرفتند. موریس هانت ابتدا تصمیم گرفت بخش های عمده این پایه با سنگ گرانیت ساخته شود تا استحکام بسیار بالایی داشته باشد اما به دلیل مشکلات مالی مجبور شد طرح خود را عوض کرده و به جای گرانیت از بتن استفاده کند. ضخامت پایه های بتنی مجسمه به 6.1 متر رسید که بزرگترین سازه بتنی در آن زمان بود. پس از مدتی امکان استفاده از گرانیت نیز فراهم شد و بخش هایی نیز با گرانیت مستحکم شد.

مجسمه آزادی در آمریکا

بالاخره در 17 ژوئن 1885 کشتی بخار فرانسوی موسوم به Isère، که حامل جعبه های حاوی بخش های مختلف مجسمه آزادی بود در میان شور و اشتیاق مردم به نیویورک رسید. دویست هزار نفر در بندرگاه نیویورک به استقبال کشتی رفتند و همچنین صد ها قایق و کشتی دیگر نیز با نزدیک شدن Isère به پیشواز آن رفتند. مجسمه در حالی به آمریکا رسید که پایه آن هنوز آماده نشده بود. از این رو تا آوریل 1886 که پایه آماده شد مجسمه بی استفاده مانده بود. پس از آماده سازی پایه به سرعت روند سرهم بندی دوباره مجسمه آغاز شد. در کنار این کار بارتولدی قصد داشت یک سری نور افکن در کنار مجسمه نصب کند تا جلوه بیشتری به آن بدهد اما به دلیل اینکه ممکن بود نور شدید نورافکن ها باعث ایجاد مشکلاتی در عبور و مرور کشتی ها شود نصب آنها لغو شد. با این حال قرار شد برای روشنایی و تامین نور داخل مشعل در دست مجسمه ژنراتور هایی در جزیره نصب شود.

مراسم رونمایی از مجسمه

نهایتا در صبح روز 28 اکتبر 1886 مراسم رونمایی از مجسمه برگزار شد. ریاست این مراسم با رییس جمهور وقت آمریکا گروور کلیولند بود که اتفاقا پیش از رسیدن به ریاست جمهوری، فرماندار ایالات نیویورک نیز بود. صبح روز مراسم رژه ای در نیویورک برگزار شد و تخمین زده می شود که تا یک میلیون نفر در مراسم شرکت کرده باشند. پس از رژه زمینی و در ساعت 12:45 دقیقه نوبت به رژه دریایی رسید و رییس جمهور با سوار شدن بر یک کشتی بادبانی به سمت جزیره بدلو رفت. در این زمان سر مجسمه آزادی با یک پرچم بزرگ فرانسه پوشیده شده بود که پس از سخنرانی برخی حاضران از جمله سناتور ایوارتس و نماینده فرانسه، پرچم پایین انداخته شد رسما از این تندیس رونمایی شد. در مراسمی که در جزیره برگزار شد تنها از مقامات و سران کشور حاضر بودند و از عموم مردم کسی اجازه ورود به جزیره را نداشت. گویا دلیل این کار جلوگیری از هجوم مردم با کشتی و قایق به سمت جزیره بوده که ممکن بوده است باعث تصادف میان آنها شود. قرار بود شب مراسم آتش بازی مفصلی برگزار شود ولی هوا آنقدر خراب شد که آتش بازی به شب اول نوامبر تغییر زمان داد.

بازسازی ها و تغییرات

رییس جمهور کالوین کولیج در سال 1924 رسما مجسمه آزادی را به عنوان یک یادبود ملی معرفی کرد و از آن زمان محافظت از آن به یک امر ملی بدل شد. این مجسمه تاکنون چند مورد بازسازی و مرمت قرار گرفته است که از جمله مهمترین آنها در دهه 1980 بود که برای گرامیداشت صدمین سالگرد مجسمه یک تیم از مهندسان آمریکایی و فرانسوی با بررسی دقیق مجسمه متوجه شدند نیاز به یک مرمت و بازسازی جامع وجود دارد. در این زمان بنیاد مجسمه آزادی موفق شد 350 میلیون دلار برای بازسازی مجسمه جمع آوری کند. در سال 1984 روند بازسازی آغاز شد و از جمله مهمترین کار هایی که انجام شد برداشتن مشعل اصلی و قرار دادن آن در موزه بود. به جای مشعل اصلی از یک مشعل دیگر که شعله های آن با طلای 24 عیار پوشیده شده بود استفاده شد. همچنین رنگ مجسمه مرمت شد و با نیتروژن مایع برخی زنگ زدگی ها و مشکلات رفع شد.

از سال 2004 از آنجا که تعداد بازدید کنندگان افزایش یافته بود و این موضوع روند تخلیه اضطراری افرادی که به داخل مجسمه می روند را با مشکل روبرو کرده بود، تصمیم بر این شد که ورود به داخل مجسمه ممنوع شود. با این حال برای مدت محدودی در سال 2009 و در جریان مراسم روز استقلال آمریکا مجسمه بازگشایی شد. اما در سال 2011 مجسمه برای مدتی تعطیل شد تا یک سری امکانات همچون آسانسور و پله های جدید به تندیس اضافه شود که در نهایت و با وجود تاخیری که ناشی از طوفان سندی بود، مجسمه در سال 2013 بازگشایی شد.

نکاتی برای سفر به نیویورک و بازدید از مجسمه آزادی

  • مجسمه آزادی در جزیره آزادی قرار دارد که در جنوب غربی منهتن واقع شده است. برای رفتن به جزیره باید از کشتی استفاده کنید که خوشبختانه همواره کشتی هایی به این منظور وجود دارند.
  • اگر تمایلی ندارید که از نزدیک مجسمه را ببینید می توانید با استفاده از دوربین های قدرتمندی که در سواحل اطراف قرار دارند از مجسمه آزادی دیدن کنید.
  • مجسمه آزادی در تمام روز های هفته و از ساعت 9:30 صبح تا 4:30 بعد از ظهر باز بوده و در این بازه زمانی می توانید از آن بازدید کنید.
  • توجه کنید که بازدید از مجسمه آزادی هزینه ورود نداشته و تنها هزینه ای که پرداخت می کنید هزینه کشتی برای رسیدن به جزیره است.
  • ورود به داخل مجسمه و رفتن به داخل تاج آن آزاد است اما چند سالی است که از ورود افراد به مشعل مجسمه جلوگیری می شود.
  • برای رفتن به بالای مجسمه می توانید از آسانسور های موجود استفاده کنید اما اگر می خواهید داخل مجسمه را بهتر ببینید می توانید از پله ها استفاده کنید.

 

 

آمریکا / نیویورک / مجسمه آزادی

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

برسی امکانات

دسته بندی ها

<" ">

. . .
<" ">

نسخه آزمایشی