کاخ زمستانی یکی از مشهور ترین و مهمترین جاذبه های گردشگری در تمام روسیه محسوب می شود. این کاخ عظیم که سالیان درازی محل حکومت تزار ها بر کشور بوده با معماری بسیار زیبای خود همانند نگینی در قلب تاریخی سنت پترزبورگ می درخشد. این کاخ موزه آرمیتاژ را در خود جای داده است. موزه آرمیتاژ که با نام رسمی "موزه دولتی آرمیتاژ" شناخته می شود، بزرگترین و مهمترین موزه در سراسر روسیه و یکی از مهمترین موزه های هنری جهان است. این موزه در محل های متفاوتی در روسیه قرار دارد ولی مهمترین و اصلی ترین مکان آن در کاخ زمستانی است. در ادامه با بگردم همراه باشید تا سری به اتاق ها و تالار های باشکوه کاخ زمستانی بزنیم و ببینیم تزار ها در چه جایی زندگی می کردند. همچنین نگاهی به مهمترین بخش های موزه آرمیتاژ خواهیم داشت.

آشنایی با کاخ زمستانی

کاخ زمستانی در میدان کاخ و در قلب تاریخی سنت پترزبورگ قرار دارد و نمونه ای بسیار زیبا از معماری باروک و سبک جدید تر آن یعنی روکوکو است. این کاخ از سال 1732 تا پایان حکومت تزاری یعنی سال 1917 به عنوان محل زندگی خانواده سلطنتی روسیه و همینطور مقر اصلی دربار و حکومت این کشور محسوب می شد. این کاخ ساخته شده بود تا نمایانگر عظمت و قدرت امپراتورانی باشد که بر پهنه ای بالغ بر 22 میلیون کیلومتر مربع یعنی چیزی در حدود یک ششم کره زمین فرمان می راندند. روس ها از زمانی که پتر کبیر به غرب اروپا سفر کرد و با معماری باروک آشنا شد، علاقه ویژه ای به این معماری پیدا کردند و می توان به وفور کاخ هایی را دید که از این سبک معماری پیروی می کنند. کاخ پترهوف و کاخ کاترین دو نمونه دیگر از معماری باروک در روسیه هستند. با این حال از آنجا که روس ها در این سبک معماری تجربه ای نداشتند همواره از معماران فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی برای ساخت این کاخ ها استفاده می کردند.

برای ساخت کاخ زمستانی نیز از معماری ایتالیایی به نام فرانچسکو بارتولومئو راسترلی استفاده کردند. (راسترلی علاوه بر این کاخ، ساختمان های بسیاری را در سنت پترزبورگ ساخت و نهایتا در همین شهر ساکن شد). این کاخ در سال 1905 و 1917 و در جریان انقلاب روسیه مورد هجوم انقلابیون قرار گرفت ولی خوشبختانه آسیب خاصی به آن وارد نشد. کاخ زمستانی 215 متر طول و 30 متر ارتفاع دارد. این کاخ دارای 1886 درب، 1945 پنجره، 1500 اتاق و 117 راه پله است.

خانه زمستانی تا کاخ زمستانی

کاخ زمستانی نخستین بار در دوران پتر کبیر بنا نهاده شد. اولین بنای کاخ بسیار ساده تر از کاخ فعلی بود و از این رو پتر به سرعت از آن دلزده شد و در سال 1721 دستور ساخت کاخی بزرگتر را داد که توسط گئورگ ماتارنووی ساخته شد. این کاخ با اینکه بزرگتر از کاخ نخست بود ولی اصلا در سطح کاخ های اروپایی نبود از این رو جانشینان پتر به فکر کاخی بزرگتر افتادند. پس از پتر، همسرش به حکومت رسید و سپس در سال 1727 پتر دوم به تخت نشست. پتر دوم از معماری ایتالیایی دومنیكو ترززینی خواست کاخ را گسترش داده و آن را به بنایی باشکوه تبدیل کند. این کار البته با چالش هایی مواجه شد که از جمله آنها برگرداندن موقتی پایتخت به مسکو برای چند سال بود. در سال 1730 امپراتریس آنا به سلطنت رسید.

ملکه آنا دوباره پایتخت را به سنت پترزبورگ برگرداند و دستور بازسازی کاخ زمستانی را داد. او فرانچسکو راسترلی که معماری ایتالیایی بود را مامور بازسازی کاخ کرد. ملکه آنا عاشق تجملات و زرق و برق بود و به همین سبب دستور داد کاخ تا جای ممکن باشکوه ساخته شود. با این حال عمر آنا به اتمام کاخ نرسید و در سال 1740 ایوان ششم خردسال به سلطنت رسید که به سرعت توسط امپراتریس الیزابت خلع شد. الیزابت حتی از آنا تجمل گرا تر بود و به راسترلی که داشت بر روی کاخ کار می کرد فرمان داد کاخ حتی از طرح قبلی هم باشکوه تر و بزرگتر باشد. نهایتا در سال 1753 کار ساخت کاخ زمستانی به آن شکلی که امروز می بینیم به اتمام رسید. الیزابت حتی در دوران جنگ های هفت ساله نیز ساخت کاخ را متوقف نکرد و در این دوران نیز 859.555 روبل به ساخت کاخ اختصاص داد. نهایتا هزینه کلی بنای کاخ زمستانی به 2.500.000 روبل رسید که وقتی ارزش این پول در سال 1753 را حساب کنیم هوش از سر می پرد.

در سال 1762 امپراتریس کاترین دوم معروف به کاترین کبیر پس از برکناری همسرس یعنی تزار پتر سوم، به تخت نشست. کاترین در ابتدا تغییرات زیادی در نمای ساختمان ایجاد نکرد ولی دستور تغییرات عمده در داخل آن را داد. از جمله با تغییراتی که در داخل کاخ داده شد یک آپارتمان بزرگ برای زندگی خود ملکه و خانواده اش ایجاد شد و از سویی چندین سالن و اتاق دولتی نیز به کاخ افزوده شد. کاترین سپس به معمار فرانسوی اش یعنی "ژان باتیست والین د لا موته" دستور داد یک بال جدید به کاخ بیفزاید. این بخش جدید به عنوان محلی برای دوری از تشریفات دربار و برای زندگی خصوصی در نظر گرفته شده بود. کاترین نام "آرمیتاژ" را بر این بخش گذاشت. این بخش با یک سری راهرو و حیاط سرپوشیده به بخش اصلی کاخ متصل می شد.

کاترین سپس توجه خود را به غنای داخلی کاخ معطوف کرد. او به سفیران امپراتوری روسیه در کشور های غربی همچون فرانسه، بریتانیا، ایتالیا، آلمان، هلند و... دستور داد تا جایی که می توانند آثار هنری به خصوص نقاشی خریداری کنند و به سنت پترزبورگ بفرستند. در واقع او اهمیت زیادی به کمیت می داد و کیفیت برایش در درجه دوم اهمیت قرار داشت. با این حال بخت با کاترین همراه بود و توانست با صرف هزینه های بسیار، آثار هنری کم نظیری از بزرگترین نقاشان اروپا همچون رامبرانت، روبنس، تیسن، رافائل، ون دایک، رنی و تیپولو را بدست آورد. در مجموع 225 نقاشی ارزنده خریداری شد تا زینت بخش کاخ زمستانی باشد. همین نقاشی ها نهایتا به ایجاد موزه آرمیتاژ منجر شدند.

با به سلطنت رسیدن کاترین کبیر، کاخ زمستانی رنگ و بوی دیگری گرفت. قبل از آن مبلمان و وسایل داخلی کاخ محدود و با کیفیت پایین بود ولی از زمان کاترین از بهترین مبلمان روز اروپایی برای ساخت کاخ استفاده شد. کاترین اما قانع نبود. این امپراتریس آلمانی شوق فراوانی برای بدست آوردن آثار هنری داشت و نهایتا تعداد این آثار آنقدر زیاد شد که برخی از آنها به بخش آرمیتاژ فرستاده شدند ولی چندی بعد بخش آرمیتاژ کاخ نیز پر از آثار هنری شد و نهایتا کاترین به یک معمار آلمانی دستور داد بخش دیگری به کاخ بیفزاید. کار از این هم فراتر رفت و یک بخش دیگر نیز افزوده شد که با تخریب کاخ اولیه و ساخت بسیار باشکوه تر همراه بود. کاترین برای طراحی داخلی و مبلمان داخلی کاخ کاملا تابع مد فرانسه بود. کاترین با اینکه به واسطه قدرت بی رقیب فرانسه در غرب اروپا از این کشور بدش می آمد ولی همواره نشان داد عاشق سبک زندگی اشرافی فرانسوی است (در قرن هجدهم امپراتوری فرانسه نسبت به امپراتوری بریتانیا دست بالا را داشت).

در این دوران که کاخ زمستانی غرق در طلا می شد، بیرون از درب های کاخ وضعیت مردم روسیه اصلا خوب نبود و با دستور کاترین حتی بردگی و خرید و فروش برده آزاد شد که در نتیجه آن بیش از یک میلیون روسی به برده اربابان زمین دار و ثروتمندان تبدیل شدند. پس از کاترین کبیر، فرزندش تزار پاول یکم به سلطنت رسید. او پارانویایی بود و به این سبب دستور داد تا جای ممکن بر نگهبانان کاخ افزوده شود. تزار پاول حتی دستور داد بخش هایی از کاخ به مقر نگهبانی تبدیل شود. پاول حتی پا را از این هم فراتر گذاشت و اصلا از کاخ زمستانی به قلعه سنت مایکل نقل مکان کرد تا امنیت بالاتری داشته باشد. جالب اینکه نهایتا پارانویای تزار به واقعیت پیوست و او در سال 1801 در طی کودتای پسرش کشته شد. سپس تزار الکساندر که با کودتا پدرش را برکنار کرده بود به تخت نشست. سلطنت الکساندر با جنگ های ناپلئونی همراه شد و وضعیت آشفته ای را برای روسیه رقم زد.

با این حال این وضعیت بعدا به سود کاخ زمستانی و نهایتا موزه آرمیتاژ تمام شد. پس از شکست ناپلئون، الکساندر توانست گنجینه هنری ژوزفین، همسر ناپلئون که شامل آثار هنری بسیار با ارزشی از بزرگان هنر اروپا بود را بدست آورد و به کاخ زمستانی منتقل کند. پس از الکساندر اول، برادرش نیکلای اول جانشین او شد. در دوران نیکلای اول بود که در سال 1837 کاخ زمستانی دچار آتش سوزی شد ولی به سرعت روند بازسازی آغاز گشت. پس از نیکلای اول، الکساندر دوم به سلطنت رسید. در این زمان یک گروه به نام "اراده ملت" در روسیه شکل گرفته بود که هدفش سرنگونی تزار ها بود. این گروه با عواملی که داشت توانست به کاخ زمستانی نفوذ کرده و یک بمب ساعتی در اتاق ناهار خوری سلطنتی کار بگذارند. در شب 17 فوریه 1880 تزار مهمانانی از آلمان داشت که می خواست در این تالار از آنها پذیرایی کند ولی مهمانان دیر رسیدند. اینگونه بود که پیش از حضور تزار و مهمانان در اتاق بمب منفجر شد. انفجار به اندازه ای شدید بود که تالار را کاملا نابود کرد و 11 نفر از گارد فنلاندی تزار را کشت و 30 نفر را زخمی کرد. شدت انفجار به اندازه ای بود که صدای آن در تمام سنت پترزبورگ شنیده شد. (سال بعد تزار الکساندر دوم در خیابان های سنت پترزبورگ کشته شد)

با این انفجار دیگر مشخص شده بود امکان تامین امنیت کاخ وجود ندارد و از این رو تزار الکساندر سوم پس از به تخت نشستن به کاخ گچینا در 65 کیلومتری سنت پترزبورگ نقل مکان کرد. با این حال کاخ زمستانی همچنان برای مراسمات مهم و تشریفات مورد استفاده قرار می گرفت. در سال 1894 بود که تزار الکساندر درگذشت و پسرش تزار نیکلای دوم به تخت نشست. مراسم ازدواج نیکلای دوم آخرین مراسم باشکوهی بود که در کاخ زمستانی برگزار شد. در دوران تزار نیکلای دوم دیگر کاخ زمستانی رونق خود را از دست داده بود و خانواده سلطنتی در کاخ های دیگر زندگی می کردند. با این حال برخی اوقات مراسماتی محدود در آن برگزار می شد. در سال 1905 بیش از 100.000 کارگر به سمت کاخ زمستانی راهپیمایی کردند تا خواستار تغییرات و اصلاحات شوند ولی با گلوله جواب گرفتند و بسیاری از آنها کشته شدند. با این حال تزار به برخی اصلاحات تن داد و  اولین مجلس دومای روسیه در سال 1906 در کاخ زمستانی برپا شد.

در سال 1914 روسیه تزاری وارد جنگ با آلمان شد. جنگ برای این کشور فاجعه بار بود و ارتش روسیه شکست های سنگینی را متحمل شد. تلفات سنگین جنگ باعث شد بخش های زیادی از کاخ زمستانی به بیمارستان تبدیل شود. شکست های روسیه در برابر امپراتوری آلمان وضع کشور را حتی آشفته تر کرد که نهایتا به انقلاب سال 1917 و پایان حکومت تزاری انجامید. در این سال انقلابیون کاخ زمستانی را که نمادی از قدرت تزار ها بود تصرف کردند. پس از انقلاب، دولت موقت به رهبری الکساندر کرنسکی تصمیم به ترمیم کاخ گرفت و در بخش شمالی آن مستقر شد. با این حال دولت کرنسکی دوامی نیافت و کمونیست ها با بدست گرفتن قدرت، کاخ را محاصره کردند. در این زمان کمونیست ها توپ های قلعه پتر و پل و همچنین توپ های رزم ناو آرورا را به سمت کاخ هدف گرفتند و تهدید کردند کاخ را با خاک یکسان می کنند. نهایتا درگیری شد ولی خوشبختانه کاخ آسیب شدیدی ندید و نهایتا ساعت 2 شب بود که دولت کرنسکی تسلیم شد.

پس از تصرف کاخ زمستانی در سال 1920 ، کمونیست ها با حمله به کاخ آن را غارت کردند. بسیاری از اشیاء قیمتی به یغما رفت و حتی به میز و صندلی ها هم رحم نشد و یا غارت شدند یا نابود. حمله و غارت کاخ آنقدر شدید بود که در تاریخ روسیه به "طوفان کاخ زمستانی" معروف شد. این کار آنقدر شرم آور بود که بعدا رهبران شوروی آن را انکار کردند ولی این غارت و تخریب قابل انکار نبود و یکی از بدترین بدوی گری ها در برابر یک اثر هنری رخ داد. پس از استقرار حکومت کمونیستی، بسیاری از آثار هنری با ارزش که از غارت اولیه جان سالم بدر برده بودند کاخ یا به فروش رفتند یا به خانه شخصی رهبران انقلاب انتقال داده شدند. وضعیت کاخ تا پایان دوره شوروی فاجعه بار بود ولی پس از نابودی شوروی مرمت های گسترده ای انجام شد و بسیاری از آثار هنری به کاخ برگشت. هم اکنون کاخ زمستانی به عنوان یک موزه و بخشی از موزه آرمیتاژ به روی گردشگران مشتاق هنر بازگشایی شد.

معماری کاخ زمستانی

معماری کاخ زمستانی به سبک باروک است که با روکوکو ترکیب شده است. این سبک معماری هنری در آن زمان به عنوان اصلی ترین شیوه ساخت کاخ های سلطنتی در اروپا شناخته می شد و با شکوه و زیباییش هر بیننده ای را تحت تاثیر قرار می دهد. کاخ چهار وجه دارد ولی دو نمای آن اصلی تر هستند که شامل نمایی رو به رودخانه نوا و نمایی رو به میدان کاخ می شود. در ابتدا قرار بود باغ های وسیعی برای کاخ ساخته شود تا همانند کاخ شاهان فرانسه که در میان باغ بود به نظر برسد ولی نهایتا به ساخت باغ کوچکی در بیرون و باغ کوچک دیگری در میان کاخ اکتفا شد. برای نمای کاخ ابتدا از رنگ قرمز تیره استفاده شده بود ولی در دوران شوروی رنگ های فعلی یعنی سبز و سفید جایگزین آن شدند که از نظر کمونیست ها رنگ بهتری بودند.

نمای رو به میدان کاخ را می توان نمای اصلی آن برشمرد که با زیبایی هر چه تمامتر آراسته شده است. در این نما پنجره ها حرف اول را می زنند و معمار سعی کرده است با ایجاد پنجره هایی با ابعاد مختلف برای طبقات بر زیبایی نمای کاخ بیفزاید. در این نما می توان شمار زیادی ستون را مشاهده کرد که نمونه تغییر یافته ستون های طرح کامپوزیت رومی هستند و دو سبک کورنتی و ایونی را ترکیب کرده اند. با این حال نمای ستون ها ساده تر از آن کامپوزیت هایی است که برای مثال در طاق تیتوس رم می توانیم مشاهده کنیم. معمار همچنین با طلا کاری سرستون ها و همچنین بالا پنجره ها سعی کرده نمایی اشرافی به آن بدهد که مطابق سبک روکوکو است. مطابق همین سبک است که معمار از طرح های پیچیده برای بالای پنجره ها استفاده کرده است (منظور بخش های طلایی است). پنجره های طبقه های همکف و اول دارای قوس های متفاوتی هستند و در برخی از نیم دایره استفاده شده و در برخی از مثلث بهره برده شده است. این کار نظم خاصی ندارد ولی خوشبختانه نهایتا با نمایی یکپارچه روبرو هستیم.

پنجره های طبقه بالا کوچکتر از پنجره های طبقات دیگر طراحی شده است ولی از حیث زیبایی به همان اندازه زیبا و باشکوه طراحی شده اند.  پایین ترین طبقه قابل مشاهده در نمای روبرو به گونه ای تزئین شده که بیننده با دیدن آن تصور می کند کاخ تا زیر کف خیابان امتداد داشته و از زمین بیرون آمده است. بر فراز بام نمای رو به میدان کاخ زمستانی می توان نرده های سنگی را مشاهده کرد که بر فراز آنها مجسمه هایی ساخته شده با گرانیت خاکستری قرار دارند. در میانه نما می توان یک سنتوری کوچک را مشاهده کرد که ساعتی را در میان خود جای داده است و تاجی بر فراز آن قرار دارد. پایین این سنتوری با ستون های پلاستری و کامپوزیتی تزئین شده است و در میانه آن بالکنی وجود دارد که معمولا تزار های با قرار گرفتن در آن با مردم ملاقات می کردند.

نمای رو به رودخانه نوا به همان اندازه نمای رو به میدان کاخ زیبا و چشم نواز است. این نما از کاخ زمستانی نیز در دوران امپراتوری دارای ترکیب رنگ قرمز و طلایی بوده است ولی در طی بازسازی در دوران شوروی رنگ های کنونی اعمال شدند. نمای سمت رود نوا به سه قسمت میانی، راست و چپ تقسیم شده است ولی از آنجا که برجستگی خاصی در آن نیست زیاد به چشم نمی آیند. در میانه نما می توان سنتوری زیبایی را مشاهده کرد که نماد عقاب دو سر امپراتوری بر روی آن قرار دارد و دو تندیس از خدایان یونان باستان یعنی پوزایدن خدای دریا و آرس خدای جنگ، از آن نگهبانی می کنند. در این نما از پنجره های هماهنگ تری استفاده شده است و به خصوص تزئینات اطراف پنجره های ردیف میانی از زیبایی خاصی برخوردارند. ستون های مورد استفاده در این نما نیز بسیار زیبا هستند و در آنها از شیوه کامپوزیت استفاده شده است. بر فراز بنا نرده های ستونی قرار دارند که بر فراز آنها می توان تندیس خدایان یونان و روم باستان را مشاهده نمود.

معماری داخلی بنا ترکیبی از معماری روکوکو و نئو کلاسیک است. در واقع تا پیش از آتش سوزی سال 1837 بخش های بیشتری به شیوه روکوکو ساخته شده بودند ولی در جریان بازسازی بود که نئوکلاسیسیم بیشتر به داخل بنا راه پیدا کرد و نمونه بارز آن نیز استفاده بیشتر از ستون های معماری کلاسیک است. بخش داخلی بنا همچنین دارای نقاشی های بسیار زیبایی در سقف خود بوده است که به دلیل آتش سوزی از بین رفتند و اکنون اغلب سقف ها تنها از طرح های پر پیچ و خم طلایی برخوردارند. کاخ زمستانی برای سالیان مرتفع ترین ساختمان در تمام سنت پترزبورگ بود و حتی در سال 1844 تزار نیکلای اول دستور داد تمامی خانه ها به اندازه یک ساژن از کاخ زمستانی کوتاه تر باشند و این قانون تا سال 1905 به قوت پابرجا بود. (ساژن واحد اندازه در دوره امپراتوری روسیه بود که معادل 2.13 متر در سیستم متریک می شود)

بخش های مختلف کاخ زمستانی

کاخ زمستانی دارای بخش های بسیاری است که ما در ادامه به بررسی مهمترین و زیباترین آنها می پردازیم. بخش های مورد بررسی اغلب مورد استفاده خانواده سلطنتی بوده اند و در ساخت آنها از معماری فاخری استفاده شده است.

پلکان جردن

پلکان جردن اصلی ترین پلکان کاخ زمستانی است. دلیل نامگذاری این پلکان به این نام به مراسمی مربوط می شد که طی آن تزار برای برگزاری مراسم تقدیس آب رودخانه نوا از این راه پله پایین می آمد و از آنجا که این مراسم یادآور غسل تعمید عیسی مسیح در رودخانه جردن (رودخانه اردن) است، این راه پله نیز با نام جردن نامگذاری شده است. پلکان جردن نه تنها برای این مراسم بلکه به عنوان نقطه کانونی کاخ در استقبال از مهمانان والا مقام مورد استفاده قرار می گرفت. این پلکان در آتش سوزی سال 1837 آسیب هایی را متحمل شد ولی تزار نیکلای اول به معمار مسئول بازسازی دستور دارد این بخش با استفاده از نقشه های برجای مانده به طور دقیق بازسازی شود. با این حال با موافقت تزار دو تغییر کوچک اعمال شد که شامل تعویض نرده های برنزی طلا کاری شده با نرده های مرمر و همچنین تعویض ستون های سنگی صورتی رنگ با ستون هایی با گرانیت خاکستری بود.

این راه پله از محدود بخش های کاخ است که همچنان معماری برجای مانده از قرن هجدهم خود را حفظ کرده است.پلکان جردن به زیبایی هرچه تمام تر و با سبک معماری روکوکو تزئین شده است. در جای جای اطراف آن از طلا و سنگ های گرانیت قیمتی استفاده شده است. تمامی نرده های سنگی و همینطور دیواره ها به زیبایی سنگ تراشی شده اند. بر فراز راه پله می توان ستون های دوتایی را مشاهده کرد که در ساخت آنها از سبک کورنتی استفاده شده است. نقاشی های سقفی این راه پله نیز بسیار زیبا هستند و در آنها می توان خدایان المپ نشین یونان باستان را مشاهده کرد که توسط هنرمندان روسی و غیر روسی خلق شده اند. در قرن نوزدهم تغییراتی در نقاشی ها و گرانیت ها داده شد ولی نمای کلی راه پله و تزئینات اطراف آن کماکان همانی است که در قرن هجدهم ایجاد شده. همچنین در جای جای این راه پله می توان مجسمه های مرمرین زیبایی را مشاهده کرد.

تالار فیلد مارشال ها

تالار فیلد مارشال ها در کاخ زمستانی در دوران تزار نیکلای اول و به منظور گرامیداشت بزرگترین ژنرال های ارتش امپراتوری روسیه بنا شد. در این تالار که توسط معمار فرانسوی آگوست دو مونتفراند ساخته شده، تصاویری از ژنرال هایی را می توان مشاهده کرد که به درجه فیلد مارشالی (بالاترین درجه در ارتش های اروپایی) رسیده و شجاعتی از خود نشان داده بودند. با ورود به این تالار اولین چیزی که توجه هر بیننده ای را جلب می کند لوستر های عظیم آن است که به زیبایی و با برنز طلا کاری شده ساخته شده اند. در جای جای بنا می توان نقاشی هایی از ژنرال های ارتش روسیه از قرن ها پیش تا قرن اخیر را مشاهده کرد. در ساخت این تالار که دو بخش دارد از ستون های طرح کورنتی و ایونی استفاده شده است. آتش سوزی بزرگ سال 1837 از این تالار آغاز شد و باعث ویرانی آن گشت ولی به سرعت روند بازسازی آغاز شد و معمار واسیلی استاسوف این تالار را تا اندازه زیادی مشابه نمونه اولیه آن بازسازی کرد.

اتاق کوچک تاج و تخت

اتاق کوچک تاج و تخت که با نام تالار یادبود پتر کبیر نیز شناخته می شود، محل قرارگیری تخت سلطنتی در کاخ زمستانی است. این تالار در دوران تزار نیکلای اول و توسط آگوست دو مونتفراند ساخته شد ولی چند سال بعد بر اثر آتش سوزی ویران شد با این حال طبق دستور تزار واسیلی استاسوف تالار را دقیقا مشابه آنچه قبلا بود بازسازی کرد. بخش اصلی تالار که تخت سلطنتی در آن قرار دارد به صورت یک فرورفتگی نیم دایره ساخته شده است. در اطراف آن میتوان ستون های طلا کاری شده ای را مشاهده کرد که به یک قوس بسیار زیبا با تزئینات طلای می رسند. سقف این بخش نیز تزئینات طلایی بیشماری دارد و در جای جای آن می توان برگ تزئینات برگ زیتونی را مشاهده کرد که نمادی از تاج امپراتوران روم باستان بوده است. در پشت تخت سلطنتی یک قاب طراحی شده است که برای هرچه باشکوه نشان دادن تخت مورد استفاده بوده است و در بالای این قاب سنگی می توان تمثال تاج سلطنتی تزار ها را مشاهده کرد. در میان قاب سنگی نیز یک قاب نقاشی از پتر کبیر قرار دارد.

خود تخت سلطنتی که مانند جواهری در اتاق می درخشد در سال 1731 و توسط نیکلاس کلاوزن ، صنتعگر فرانسوی- انگلیسی برای کاترین کبیر ساخته شد. دیگر بخش های اتاق تاج و تخت نیز به همین اندازه زیبا هستند. دیواره ها با رنگ قرمز پوشانده شده اند و در آنها از ستون های پیلاستر استفاده شده. در سقف می توان سنگ نگاره های فرشته های پیروزی را مشاهده کرد که شیپور به دست در حال اعلام پیروزی های پتر کبیر هستند. در این تالار می توان دو نقاشی بسیار زیبا از نبرد های تزار پتر مشاهده کرد که یکی متعلق به نبرد پولتوا و دیگری متعلق به نبرد لسنایا است. (این دو نبرد هر دو در جریان جنگ بزرگ زمستان به وقوع پیوستند و طی آنها ارتش روسیه به فرماندهی پتر کبیر توانست ارتش سوئد را درهم شکند). اتاق تاج و تخت به جهت برگزاری جلسات مملکتی با شخص تزار مورد استفاده قرار می گرفت و درباریان و دولت در آن جمع می شدند.

تالار آرموریال کاخ زمستانی

تالار آرموریال یکی از اصلی ترین تالار های کاخ است که به منظور برگزاری گردهمایی ها و مهمانی های بزرگ ساخته شد. این تالار نیز در جریان آتش سوزی سال 1837 دچار خرابی شد ولی توسط واسیلی استاسوف بازسازی گشت. این تالار به ستون های طلایی خود مشهور است به گونه ای که می توان ستون هایی را که سر تا پا با طلا پوشانده شده اند و می درخشند را مشاهده نمود. در این تالار می توان مجسمه های از سربازان یونان باستان و همینطور ادوات نظامی باستانی که با مرمر ساخته شده اند را مشاهده کرد و از همین روست که نام تالار آرموریال یا همان تالار اسلحه را بر آن نهاده اند. این تالار در اوایل انقلاب کمونیستی به سالن کنسرتی با ظرفیت 2000 نفر تبدیل شد ولی اکنون به عنوان یکی از تالار های موزه آرمیتاژ مورد استفاده است.

گالری نظامی

گالری نظامی کاخ زمستانی شامل 332 پرتره از ژنرال های ارتش روسیه است که در طی جنگ سال 1812 در برابر ناپلئون جنگیدند. علاوه بر ژنرال ها، پرتره هایی از الکساندر اول، تزار روسیه، فرانسیس دوم، قیصر امپراتوری مقدس روم و فردریش ویلهلم سوم شاه پروس وجود دارد. (این کشور ها بر علیه ناپلئون هم پیمان شده بودند). نقاشی این پرتره ها توسط الکساندر پلیاکوف و ویلهلم آگوست گلیککه انجام شده است. بنای این تالار که دارای سقف شیشه ای برای تابیدن نور است توسط "کارلو روسی" انجام شده است و کار تکمیل آن تا سال 1826 به طول انجامید. برای ساخت این گالری چند اتاق که در میانه کاخ زمستانی بودند یکی شدند. گالری نظامی در نزدیکی کلیسای کاخ قرار دارد. این گالری نیز در سال 1837 دچار آتش سوزی شد ولی خوشبختانه نقاشی های آن نجات یافت و تالار بعدا به همان شکل اولیه بازسازی شد. در دوران شوروی این گالری تغییراتی دید و بخش هایی به آن افزوده شد.

تالار بزرگ تاج و تخت (تالار سنت جورج)

تالار بزرگ تاج و تخت که با نام های تالار سنت جورج نیز شناخته می شود، یکی از بزرگترین تالار ها در تمام کاخ زمستانی است. این تالار در شرقی ترین بخش کاخ واقع شده و توسط اتاق کوچکی به نام اتاق آپولو به بخش آرمیتاژ متصل است. این تالار در سال 1787 بنا نهاده شد و اتمام آن تا سال 1795 به طول انجامید. جاکومو کوآرنگی کار ساخت تالار را بر عهده داشت و طبق دستور تزار این کاخ را به باشکوه ترین شکل ممکن ساخت. این تالار در سال 1837 دچار آتش سوزی شد ولی بعد از آن به گونه شایسته ای بازسازی گشت. در بازسازی کاخ از سنگ های مرمر سفید به جای سنگ های مرمر صورتی استفاده شد. پیش از آتش سوزی سقف این تالار با نقاشی های بسیار زیبایی مزین شده بود ولی آن نقاشی ها طعمه حریق شدند و متاسفانه اثری از آنها نماند. همین موضوع باعث شد واسیلی استاسوف سقف جدید را تنها با تزئینات طلایی بیاراید.

در بنای تالار از معماری نئوکلاسیک سود برده شده و از این رو می توان ستون های کورنتی بسیاری را دید که سرستون هایشان غرق طلا شده است. همانطور که گفته شد سقف بنا دارای تزئینات زیبای طلایی است و لوستر های باشکوهی از آن آویزان هستند. تالار سنت جورج محل آغاز پایان روسیه تزاری بود چرا که در این تالار بود که نخستین دومای کشور در سال 1906 و توسط تزار نیکلای دوم افتتاح شد که نهایتا این امتیاز دادن ها به سقوط خود تزار منجر شد. در طی رویداد افتتاح دوما، نخستین بار از زمان ساخت کاخ زمستانی بود که رعایا می توانستند وارد قصر تزار ها شوند. خواهر تزار از آن روز به تلخی یاد می کند و می گوید با افرادی روبرو شده که لباس هایی مندرس به تن داشتند و می شد شدت خشم و تنفر از تزار و خانواده سلطنتی را چشمان آنها مشاهده کرد.

کلیسای بزرگ

کلیسای بزرگ که گاه با نام کلیسای جامع کاخ زمستانی نیز شناخته می شود در منتهی الیه شرقی کاخ قرار دارد. این کلیسا در سال 1763 افتتاح شده است و کلیسای اصلی کاخ محسوب می شود. (در سال 1768 یک کلیسای دیگر نیز ساخته شد که از این کلیسا کوچکتر است). این کلیسا توسط فرانچسکو راسترلی ساخته شده و یکی از باشکوه ترین بخش های کاخ محسوب می شود. این کلیسای اکنون سکولاریزه شده و به عنوان موزه از آن استفاده می شود. ساخت این کلیسا در سال 1753 و به دستور کاترین کبیر شروع شد. او راسترلی را برای ساخت کلیسا مامور کرد و راسترلی نیز برخی از زبده ترین صنعت گران هم وطنش را از ایتالیا به سنت پترزبورگ آورد تا کار ساخت کلیسا شروع شود. کلیسای نهایتا تا سال 1763 تکمیل شد تا به یکی از زیباترین نمونه های معماری روکوکو تبدیل شود.

کلیسای بزرگ و پلکان جردن از جمله محدود بخش های کاخ هستند که همان نمای قرن هجدهمی خود که توسط راسترلی ساخته شده بود را حفظ کرده اند. کلیسای بزرگ به سه زیر بخش تقسیم می شود و هر بخش توسط ستون های کورنتی از بخش دیگر مجزا می شود. هر بخش دارای دو پنجر در دو سمت خود است که باعث روشنایی داخل کلیسا می شود. در مرکز کلیسا یک گنبد ساخته شده است و دیواره ها ابتدا گچ کاری شدند و سپس با طلا و به سبک روکوکو تزئین شدند. این کلیسا نیز در جریان آتش سوزی سال 1837 آسیب دید ولی پس از آن به خوبی و مطابق شکل اصلی مرمت و در سال 1839 بازگشایی شد. کلیسای بزرگ محل نگهداری برخی از با ارزش ترین یادگار های خانوادگی رومانف ها بوده است و محل اصلی عبادت خانواده سلطنتی به شمار می رفته است. تزار نیکلای دوم در سال 1914 و پیش از آنکه از بالکن کاخ زمستانی ورود به جنگ بر علیه آلمان را اعلام کند در این کلیسا مراسم مذهبی به جای آورد. کلیسا در سال 1918 تعطیل شد و به موزه تبدیل شد که تاکنون نیز اینگونه است.

تالار الکساندر

تالار الکساندر در سال 1839 و به دنبال تخریب این بخش از کاخ زمستانی به جای بخش های تخریب شده بنا شد. این تالار به یاد پیروزی تزار الکساندر بر ناپلئون ساخته شد و در آن 24 لوح سنگی قرار دارد که به این پیروزی اشاره دارند. در این تالار نوع خاصی از معماری کلاسیک جلوه گر شده است و باید نام کلاسیک روسی را بر آن نهاد چرا که شامل تغییراتی نسبت به کلاسیک یونانی و رومی است. در این تالار می توان گچبری های زیبایی را مشاهده نمود و در پایین نیز تابلو های نقاشی بسیار زیبایی قرار گرفته اند. از سقف تالار لوستر های عظیمی آویزان هستند تا صحنه را نور باران کنند و علاوه بر آنها شمع دان های طلایی نیز در تالار قرار دارند. در انتهای تالار نیز نقاشی زیبایی از تزار الکساندر قرار دارد.

تالار سفید

تالار سفید کاخ زمستانی در سال 1844 و به منظور بزرگداشت ازدواج تزار الکساندر دوم و پرنسس ماریا توسط الکساندر بریولوف ساخته شد. (ازدواج در سال 1841 بود و این تالار صرفا برای بزرگداشت آن ازدواج ساخته شد). ساخت تالار سفید مصادف بود با بازسازی بزرگ کاخ زمستانی که در آتش سوزی سال 1837 آسیب دیده بود از این رو در ساخت آن از معماری مد آن روز ها یعنی نئوکلاسیک استفاده شد. در این تالار زیبا می توان سقف های طاقی را مشاهده نمود که با ستون های کورنتی استوار شده اند. میانه سقف به زیبایی هر چه تمامتر گچکاری شده است و یک لوستر عظیم از آن آویزان است.

اتاق نقاشی طلا

اتاق نقاشی طلا یکی از زیباترین اتاق های کاخ زمستانی است که پس از آتش سوزی و توسط معمار الکساندر بریولف بازسازی شده است. در ساخت این تالار سعی شده حال و هوای غاری ایجاد شود و به این صورت می توان سقفی قوسی را مشاهده کرد. سقف این تالار نمونه ای اعلا از هنر گچبری به شمار می رود که با طلا پوشانده شده است. تالار دارای پنجره های بزرگ و زیبایی است که رو به باغ باز می شوند و با پرده های اعلا پوشانده شده اند. این تالار در سال 1841 و پس از ازدواج تزار الکساندر دوم طلا کاری شد و در طراحی آن از سبک نئوبیزانسی بهره برده شده است. در این تالار یک شومینه مرمر نیز قرار گرفته است. این تالار به عنوان یکی از اتاق های موزه آرمیتاژ دکوراسیون داخلی خود را حفظ کرده است.

آپارتمان های خصوصی

آپارتمان های خصوصی کاخ زمستانی در غربی کاخ و در کنار باغ ها قرار گرفته اند و محل زندگی تزار و خانواده سلطنتی بوده است. ورود تزار و خانواده سلطنتی از یک ورودی مخصوص انجام می شده است و با ورودی اصلی کاخ متفاوت بوده است. دومین راه پله اصلی کاخ یعنی راه پله اکتبر در این بخش از کاخ قرار دارد. از آنجا که پس از انقلاب اکتبر از طریق این راه پله به کاخ حمله برده شد، نام اکتبر بر آن گذاشته است. پس از ورود به این بخش از کاخ با یک اتاق دایره ای روبرو خواهید شد که به عنوان سالن انتظار برای مهمانان تزار مورد استفاده قرار می گرفته است. آپارتمان های خصوصی محل جشن های مهم سلطنتی نیز بوده اند و برخی عروسی ها در این آپارتمان ها انجام می شده است. پس از آتش سوزی سال 1837 آپارتمان های خصوصی بنا به سلیقه هر یک از ساکنان بازسازی شدند و از این رو در ساخت آنها از سبک های مختلفی استفاده شده و گاه سبک های مختلف با هم ترکیب شده است و نتیجه ناهمگونی پدید آمده است. پس از انقلاب، دولت موقت در این بخش از کاخ مستقر شد و از این رو آپارتمان های خصوصی پس از طوفان کاخ زمستانی آسیب زیادی را متحمل گشت.

از جمله مهمترین بخش های آپارتمان های خصوصی، آپارتمان های نیکلای اول و همسرش الکساندرا فیودوروفنا است. این آپارتمان ها در گذشته تنها بخشی از گوشه شمال غربی کاخ بودند که برای اولین بار توسط ملکه کاترین کبیر از آن استفاده می شد ولی بعدا جزئی از آپارتمان های خصوصی شدند. کاترین در برخی زمان ها، تخت سلطنتی را در این بخش می گذاشت و با درباریان ملاقات می کرد. از این رو این بخش در زمان کاترین آنقدر ها خصوصی نبود. این بخش در دوران کاترین توسط راسترلی به زیبایی هر چه تمامتر و با معماری روکوکو تزئین شده بود ولی پس از آتش سوزی به شیوه نئوکلاسیک بازسازی شد. دیگر بخش مهم آپارتمان های خصوصی کاخ زمستانی به آپارتمان های تزار الکساندر دوم و همسرش ماریا الکساندرونا اختصاص دارد.

آپارتمانی های الکساندر دوم و ماریا الکساندرونا در انتهای جنوبی آپارتمان های خصوصی کاخ زمستانی قرار دارند و مشرف به میدان کاخ می باشند. این آپارتمان ها از خاص ترین بخش های کاخ هستند چرا که در ساخت آن ها از ترکیب معماری نئوکلاسیک، باروک و گوتیک استفاده شده است که هر چند نمی توان گفت شاهکاری خلق شده ولی ترکیب سه سبک معماری در یک بخش نه چندان بزرگ کار آسانی نیست. برخی اتاق های کاخ با حجم زیادی طلا تزئین شده اند و به خصوص سقف های آنها با طرح های پر پیچ و خم نئوکلاسیک جلا یافته است. تا قبل از ترور تزار الکساندر دوم، محل کار او در این آپارتمان بود ولی پس از ترور تزار و نقل مکان خانواده سلطنتی از کاخ زمستانی، دفتر کار تزار هم منتقل شد. پس از مرگ تزار الکساندر دوم، یک تندیس نیم تنه از وی ساخته شد و در جایی که پیشتر دفتر کار او بود قرار داده شد.

دیگر بخش مهم آپارتمانهای خصوصی، آپارتمانهای تزار نیکلای دوم و همسرش الکساندرا فیودوروفنا است. (نام همسر تزار نیکلای اول و تزار نیکلای دوم مشابه بود). با اینکه تزار نیکلای دوم در کاخ زمستانی ساکن نبود ولی هر چند گاهی که به این کاخ سر می زد در این بخش اقامت می کرد. تزار به معمار الكساندر كراوسفسكی دستور داد تا این آپارتمانها را بازسازی کند و اینگونه شکل امروزی آنها شکل گرفت. تزار دستور داد در بازسازی جلوه ای خودمانی و کمتر رسمی برای این بخش در نظر گرفته شود و از این رو تجملات آپارتمان های نیکلای دوم آنقدر ها زیاد نیست. بر خلاف اغلب حاکمان آن زمان، تزار و همسرش اتاق خواب مشترکی داشتند و از این رو یک حمام مرمرین در کنار اتاق ساخته ش که با کاشی های آمده از درسدن آلمان پوشیده شدند. تزار و همسرش همچنین باغ کوچکی در زیر پنجره اتاق خوابشان ایجاد کردند که به باغ اصلی متصل شد.

از دیگر بخش های آپارتمان های خصوصی کاخ زمستانی می توان به کتابخانه گوتیک آن اشاره کرد که در دوره نیکلای دوم به این ظاهر درآمد. برای ساخت این کتابخانه از گوتیک چوبی استفاده شده است ولی در کنار آن از طرح های روکوکو و نئوکلاسیک نیز بهره برده شده. دیگر اتاق مهم این بخش، اتاق غذا خوری کوچک است که برای صرف غذا توسط خانواده سلطنتی و به دور از تشریفات کاربرد داشته است. نهایتا باید از اتاق نقاشی سفید یاد کرد که زیبایی چشمگیری داشته و با ترکیب طلا کاری با گچ کاری نمای فول العاده زیبایی را به نمایش می گذارد. این بخش همچنین دارای نقاشی های بسیار زیبایی است که از قاب های کوچک تا بزرگ را شامل می شود.

روتوندا

روتوندای کاخ زمستانی در گوشه شمال غربی آن قرار دارد که در دوران تزار نیکلای اول توسط معمار آگوست دو مونتفراند خلق شد. ( اصطلاح روتوندا در معماری به ساختمان های مدوری گفته می شود که معمولا با گنبد پوشانده می شوند. از نمونه های آن در غرب می توان به تالار میانی کاخ کاپیتول ایالات متحده آمریکا و در شرق به معبد بهشت چین اشاره کرد). روتوندای کاخ زمستانی به شیوه نئوکلاسیک ساخته شده و بر فراز آن یک گنبد زیبا با تزئینات فراوان قرار دارد. روتوندای کاخ معمولا به عنوان یک سالن انتظار عمل می کرد و کسانی که می خواستند به دیدار تزار بروند ابتدا در این سالن در انتظار می نشستند. این بنا پس از آتش سوزی به همان شیوه اصلی بازسازی شد با این تفاوت که یک گالری در زیر گنبد ایجاد شد. این اتاق امروزه از سالن های نمایشگاهی موزه آرمیتاژ محسوب می شود.

تالار بلکامور

تالار بلکامور یکی از اتاق های خصوصی کاخ زمستانی است که در ساخت آن از معماری نئوکلاسیک استفاده شده است. این درب های دوتایی دارد که در دیگر جا های کاخ زمستانی کمتر دیده می شود. تالار بلکامور به گونه ای ساخته شده که دقیقا هم راستا با پلکان جردن باشد. این اتاق به رودخانه نوا دید داشته و هدف از ساخت آن گردهمایی های خانوادگی رومانف ها به دور از تشریفات رایج درباری بوده است. برخی اوقات خانواده تمایل داشتند در این تالار با هم غذا بخورند که در این صورت میزی برای این کار به تالار بلکامور منتقل می شد. نمای کنونی اتاق پس از آتش سوزی و توسط الکساندر بریولف ایجاد شد. در ساخت بلکامور از مد اوایل قرن نوزدهم یعنی نئوکلاسیک بهره بسیار برده شده و از ستون های سبک دوریک در آن استفاده شده است. ستون های دوریک در همه ضلع های اتاق استفاده شده ولی در دو ضلع طولی به صورت دوتایی استفاده شده است. سقف این تالار دارای گچبری های بسیار زیبایی است. این تالار هم اکنون برای برگزاری نمایشگاه های موقت در موزه آرمیتاژ مورد استفاده قرار می گیرد.

تالار مالاکیت

تالار مالاکیت به عنوان یکی از زیباترین تالار های کاخ زمستانی به شمار می آید. این تالار در دهه 1830 توسط معمار السکاندر بریولوف و برای امپراتریس الکساندرا فیودوروفنا، همسر تزار نیکلای اول ساخته شد. از آنجا که در ساخت این اتاق به وفور از سنگ مرمر سبز یا همان مالاکیت استفاده استفاده شده، نام تالار نیز مالاکیت انتخاب شده است. این اتاق محلی بود که عروس های خانواده رومانوف پیش از رفتن به کلیسا برای برگزاری مراسم ازدواج، توسط تزارینا (مادر داماد) لباس پوشانده می شدند. پس از انقلاب سال 1917 این اتاق به محل اصلی دولت موقت تبدیل شد. این موزه هم اکنون به عنوان یکی از اتاق ها موزه آرمیتاژ مورد استفاده است.

انفیلاد رود نوا

انفیلاد رودخانه نوا بخشی از کاخ زمستانی است که درست در کنار رودخانه نوا قرار دارد. این بخش از سه سالن عظیم تشکیل شده است که در کنار هم قرار گرفته اند و همگی به رودخانه دید دارند. با این حال در ابتدا این بخش شامل پنج اتاق بود که توسط راسترلی ساخته شدند ولی در سال 1790 توسط کورنگی به سه تالار تبدیل شدند. این تالار ها که با نام تالار کنسرت، تالار نیکلای و سرسرای بزرگ شناخته می شوند اغلب به عنوان محلی برای برگزاری باشکوه ترین و خاص ترین مراسمات و جشن های سلطنتی مورد استفاده قرار می گرفتند. ورود به هر یک از این تالار ها مستلزم شرایط خاصی بود به گونه ای که هنگام مهمانی ها، اشراف و بزرگان در تالار کنسرت در نزدیکی تزار قرار می گرفتند، افراد پایین رده تر در تالار نیکلای بودند و پایین رده ترین افراد در سرسرای بزرگ می ماندند.

همچنین ورود به تالار های انفیلاد رود نوا تشریفات خاص خودش را داشت به گونه ای که مثلا خانم های شرکت کننده در مراسم باید حتما لباسی از جنس ابریشم با نواری به رنگ سبز، قرمز یا زیتونی که گلدوزی شده باشد می پوشیدند. همچنین زنان اشراف باید کوکوشنیک (یک کلاه سنتی زنانه روسی) می پوشیدند که یا به رنگ قرمز یا سبز باشد ولی سایر بانوان می توانستند از کوکوشنیک های رنگ دیگر استفاده کنند. معمولا زنان اشراف باید از رنگی به غیر از قرمز و سبز یکدست که مخصوص تزار و تزارینا بود استفاده می کردند و از آنها انتظار می رفت از رنگ های مخصوص خانواده خود در لباسشان بهره ببرند. در طی مراسماتی که در انفیلاد کاخ زمستانی برگزار می شد گاه تا 10.000 مهمان نیز شرکت می کردند که حکایت از شکوه مهمانی ها دارد.

آخرین مراسمی که در انفیلاد برگزار شد، مربوط به جشن تاجگذاری ولیعهد بود که در سال 1903 برای الکسی، فرزند تزار نیکلای دوم برگزار شد. جالب اینکه در این مراسم همه حضار با لباس های قرن هفدهمی ظاهر شدند. (لباس های قرن هفدهمی مربوط به دوره پیش از تغییر اجباری لباس روس ها توسط پتر کبیر است). در سال 1915 و در جریان جنگ جهانی اول تزار دستور داد کاخ زمستانی و به خصوص این بخش به بیمارستان تبدیل شود تا کمکی به خیل مجروحین جنگی شود. از این رو انفیلا با تخت های بیمارستانی پر شد  که حتی تالار اصلی آن یعنی تالار نیکلای و تالار کنسرت را نیز در بر گرفت.

تالار کنسرت در انفیلاد رود نوا

تالار کنسرت یکی از زیباترین تالار های کاخ زمستانی به شمار می رود. دیواره این تالار زیبا به صورت سه بخشی طراحی شده بود به گونه ای که پایین ترین با ستون های کورنتی و پنجره ها پوشانده شده ، در بخش بالایی مجسمه هایی به صورت دوتایی کنار هم قرار دارند و در بالاترین بخش نیز قوس های زیر سقف جلوه زیبایی به تمام تالار داده اند. پس از بازسازی ها نمای تالار تغییراتی کرد که از جمله آنها حذف مجسمه ها و اضافه کردن ستون ها و البته طلایی کردن ستون ها بود. (امکان بازسازی مجسمه ها وجود نداشت) تالار کنسرت در واقع پاسخی به برخی کاخ های غربی بود به گونه ای که بسیاری کاخ های غرب اروپا دارای "اتاق موسیقی" بودند ولی کاخ زمستانی دارای "سالن کنسرت" بود. همانطور که گفته شد این تالار محل گردهمایی والا مقام ترین افراد حاضر در مهمانی ها و همچنین خود تزار بود. برخی اوقات نیز این تالار برای استفاده اصلی خود به کار می رفت و در آن برای تزار و خانواده سلطنتی کنسرت برگزار می شد. این تالار امروزه به عنوان محلی برای نگهداری استخوان های الکساندر نوسکی مورد استفاده قرار می گیرد و از مهمترین بخش های موزه آرمیتاژ است.

تالار نیکلای در انفیلاد رود نوا

تالار نیکلای در مرکز انفیلاد کاخ زمستانی قرار دارد و با مساحت 1110 متر بزرگترین تالار کاخ به شمار می رود. این تالار که با نام تالار بزرگ نیز شناخته می شود محل اصلی برگزاری مهمترین مهمانی های سلطنتی بوده است. در سال 1855 که تزار نیکلای اول درگذشت یک تصویر بزرگ از او در این تالار آویزان شد و از آن زمان نام تالار به تالار نیکلای تغییر کرد. سبک معماری تالار نیکلای همان سبک تالار کنسرت است با این تفاوت که اندازه آن بزرگتر است. در این تالار می توان ستون هایی را مشاهده کرد که از زمین تا زیر سقف امتداد دارند و از زیباترین ستون های طرح کورنتی در کاخ به شمار می روند. دوشس ساترلند که در یکی از مهمانی های برگزار شده در کاخ زمستانی شرکت کرده بود و تالار نیکلای را نیز دیده بود می گوید هیچ تالار را به این زیبایی و درخشندگی ندیده است. این تالار دارای لوستر های عظیمی بود که اکنون جای خود را به لوستر های کوچکتری داده اند.

سرسرای بزرگ در انفیلاد رود نوا

سرسرای بزرگ کاخ زمستانی ورودی اصلی آپارتمان های دولتی و همچنین ورودی تالار نیکلای و سپس تالار کنسرت محسوب می شود. این سرسرا درست در پشت پلکان جردن قرار گرفته است. مراسم تقدیس آب رود نوا از این سرسرا آغاز می شد و تزار از سرسرا وارد پلکان جردن می شد. این سرسرا همچنین به عنوان یکی از بخش های انفیلاد رود نوا به عنوان محلی برای گردهمایی مهمانان پایین رتبه مورد استفاده بوده است. در این بخش از ستون استفاده نشده ولی نمای کلی آن بی شباهت به نمای تالار کنسرت و تالار نیکلای نیست.

گنجینه های موزه آرمیتاژ

حال که به خوبی با کاخ زمستانی آشنا شدیم خوب است نگاهی به گنجینه کم نظیری که در آن نگهداری می شود بیندازیم. موزه آرمیتاژ دارای بیش از 3 میلیون اثر است که تنها بخشی از آنها به نمایش گذاشته شده اند که شامل اشیاء تاریخی و هنری می شوند. آثار موزه در بخش های مختلفی به نمایش درآمده اند و هر بخش مربوط به دوره و یا سبک خاصی است. از جمله مهمترین این بخش ها، گنجینه مصری موزه است که در آن می توان اشیاء بسیار با ارزشی از مصر باستان مشاهده کرد. علاوه بر مصر باستان این بخش محل قرارگیری اشیائی از تمدن های باستانی میان رودان همچون آشور و بابل نیز هست. دیگر بخش مهم به آثار تاریخی از یونان باستان و روم باستان اختصاص دارد که شامل اشیائی با قدمت سه هزار سال پیش از میلاد تا قرن پنجم بعد از میلاد می شود.

در بخش آثار تاریخی یونان و روم در موزه آرمیتاژ که به بخش کلاسیک مشهور است می توان آثار هنری بسیاری از جمله مجسمه های هلنیستی، سفال ها، سنگ های قیمتی حکاکی شده و... را مشاهده کرد. بخش دیگر به هنر ماقبل تاریخ اشاره دارد که می توان در آن آثار هنری دوره آهن و قبل از آن را که به خصوص در منطقه قفقاز و جنوب روسیه کاوش شده را مشاهده کرد. اگر به گنج علاقه مند هستید به طبقه همکف موزه آرمیتاژ بروید تا چهار اتاق که در آنها جواهراتی از چهار هزار سال قبل از میلاد تا اوایل قرن بیستم به نمایش درآمده را مشاهده کنید. این جواهرات به خصوص مربوط به مردمان آریایی شمال شرقی فلات ایران می شود. در این بخش همچنین وسایل تزئینی دیگری از اواسط قرون وسطی تا رنسانس به نمایش درآمده اند.

شاید یکی از مهیج ترین بخش های موزه آرمیتاژ، بخش رنسانس ایتالیایی باشد که در آن آثار از بزرگترین هنرمندان ایتالیایی همچون تیسین، پائولو ورونزه، جورجونه و... به نمایش درآمده است. همچنین اثری وجود دارد که منسوب به لئوناردو داوینچی است که البته هنوز به صورت قطعی ثابت نشده. در این بخش همچنین می توان مجسمه های بسیار زیبایی از هنرمندان ایتالیایی قرون 15 و 16 را مشاهده نمود. بخش دیگر کاخ به هنر های اسپانیایی و ایتالیایی اختصاص دارد که شامل آثاری از قرون 15 تا 17 می شود. قلب این بخش به مجسمه پسر خمیده، اثر میکل آنژ اختصاص دارد. از دیگر هنرمندانی که در این بخش اثری از آنها وجود دارد می توان به لوئیس تریستان، فرانسیسکو دو زورباران، آلونسو کانو، خوزه دو ریبرا و فرانسیسکو گویا اشاره کرد.

دیگر بخش مهم موزه آرمیتاژ با نام تالار شوالیه ها شناخته می شود. این بخش که در شرق کاخ زمستانی قرار دارد به شیوه احیای یونانی (شاخه ای از نئوکلاسیک) ساخته شده است و در ابتدا محل نمایش سکه های قدیمی بود ولی اکنون به محلی برای نمایش زره ها و سلاح های اروپایی قرون 15 تا 17 تبدیل شده است. در این بخش همچنین گالری زیبایی از نقاشی های باستانی وجود دارد و علاوه بر آن می توان شماری مجسمه های مرمرین را مشاهده کرد. دیگر بخش موزه آرمیتاژ به عصر طلایی هلند و هنر باروک فلاندری مربوط است. (عصر طلایی هلند به سال های بین 1588 تا 1672 اشاره دارد که با شکوفایی فرهنگی، هنری، اقتصادی و نظامی در هلند همراه بود) این بخش در بال جنوبی و غربی موزه قرار دارد و محلی برای نمایش برخی از زیباترین نقاشی های هلندی است.

در بخش هلندی می توانید شاهکار هایی از رامبرانت، روبنس، ون دایک و... مشاهده کنید. در این بین حتی یک اتاق کامل به آثار روبنس اختصاص دارد. (پیتر پاول روبنس که بین سال های 1577 تا 1640 زندگی می کرد یکی از بزرگترین نقاشان سبک باروک در جهان به شمار می رود) بخش دیگر موزه آرمیتاژ به هنر های زیبای آلمانی، سوئیسی، بریتانیایی و فرانسوی اختصاص دارد. از جمله آثار این بخش می توان به شاهکار هایی از نیکلاس پوسن، کلود لورین و ژان آنتوان واتو اشاره کرد. بخش عمده آثار به نمایش درآمده در این بخش به بین قرون 15 تا 18 مربوط است و از این رو اغلب آنها از سبک زیبای باروک و رنسانس برخوردارند. همانطور که از یک موزه روسی انتظار می رود، در موزه آرمیتاژ نیز بخشی به طور اختصاصی برای هنر روسی اختصاص دارد. آثار ارزنده هنرمندان روسی در یکی از مهمترین تالار های کاخ زمستانی یعنی تالار نیکلای به نمایش درآمده اند و میزبان آثاری از قرون 11 تا 19 هستند.

بخش دیگر موزه آرمیتاژ به هنر نئوکلاسیک فرانسوی، امپرسیونیست و پسا امپرسیونیست اختصاص دارد. در این بخش می توان آثاری از نقاشانی همچون ون گوک، کلود مونه، پیر آگوست رنوآر، پل گوگن، پل سزان و... مشاهده کرد. موزه همچنین دارای بخشی در طبقه دوم بال غربی برای نمایش آثار هنری شرقی است که می توانید در آن آثاری از بیزانس گرفته تا چین، هند، تبت و... را مشاهده کنید. در مجموع باید گفت موزه آرمیتاژ به عنوان یکی از غنی ترین موزه های هنری جهان شناخته می شود و چنانچه به هنر علاقه مند هستید بهتر است حتما در سفر به سنت پترزبورگ سری به این موزه زیبا نیز بزنید. تقریبا آثاری از هر جنبش هنری که به آن علاقه داشته باشید را می توانید در این موزه زیبا پیدا کنید و از سویی به واسطه زیبایی خود کاخ زمستانی می توانید با هنر معماری نیز بیش از پیش آشنا شوید.

نکاتی برای بازدید از موزه آرمیتاژ و کاخ زمستانی

  • موزه آرمیتاژ در روز های معمول از ساعت 10:30 صبح تا 6 بعد از ظهر پذیرای بازدید کنندگان است.
  • موزه در روز های چهارشنبه و جمعه تا ساعت 9 شب باز است.
  • موزه آرمیتاژ و کاخ زمستانی دوشنبه هر هفته تعطیل هستند.
  • بلیط ورودی به کاخ زمستانی و موزه آرمیتاژ 600 روبل معادل 8 دلار است.
  • در اولین پنجشنبه هر ماه ورود به کاخ و موزه برای عموم مردم رایگان است.
  • کودکان پیش دبستانی، دبستانی و دیگر دانش آموزان می توانند به رایگان از موزه بازدید کنند.
  • عکاسی با فلش ممنوع است.
  • امکان تهیه بلیط به صورت اینترنتی فراهم است.
  • در صورت نیاز می توانید از راهنمای صوتی استفاده کنید.
  • به واسطه تعداد بسیار بالای آثار و گستردگی موزه آرمیتاژ عملا امکان بازدید از تمام بخش ها وجود ندارد. بنابراین بهتر است پیش از رفتن به موزه بخش های مورد نظر خود را انتخاب کنید تا دچار کمبود وقت نشوید.

روسیه / سنت پترزبورگ / کاخ زمستانی

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

برسی امکانات

دسته بندی ها

تاریخی

کاخ

موزه

<" ">

. . .
<" ">

نسخه آزمایشی