موزه ملی ایران، بزرگترین، غنی ترین و در نتیجه مهمترین موزه در سراسر ایران است. این موزه در دوران رضا شاه پهلوی ساخته شد تا به عنوان جایگاهی برای نگهداری آثار و اشیائی که در حال اکتشاف در خاک پهناور ایران بود مورد استفاده قرار گیرد. در ساخت این بنا با استفاده از معماری اصیل ایرانی و سبک پارتی-ساسانی و با الهام از کاخ شاهنشاهی تیسفون ساخته شده است. در سال های بعد بخش های جدیدی به موزه اضافه شدند که از جمله مهمترین آنها موزه هنر های اسلامی است که به آثار و هنر های تمدن ایران در قرون وسطی و پس از سقوط ایران ساسانی می پردازد. موزه ملی ایران اشیاء بسیار ارزشمندی از دوره های مختلف تاریخ ایران را در خود جای داده است که از جمله مهمترین آنها می تواند به تندیس مصری شاهنشاه داریوش بزرگ هخامنشی، سرستون کاخ های آپادانای شوش، تندیس مرد پارتی، تکوک طلای هخامنشی و... اشاره کرد. این آثار ارزشمند باعث شده اند این موزه به عنوان پربار ترین و مهمترین موزه در خاورمیانه شناخته شود.

در سال 1308 ساخت موزه ملی ایران تصویب شد. در این زمان به واسطه اینکه فرانسویان سرآمد معماری جهان آن روزگار شناخته می شدند و تبحر خاصی در هنر معماری داشتند، در سال 1312 یک معمار فرانسوی به نام "آندره گدار" به ایران دعوت شد تا ساخت ساختمان اصلی موزه ایران باستان را بر عهده گیرد. از آنجا که باید در ساخت این بنا به فرهنگ ایرانی نیز توجه می شد، دو معمار ایرانی به نام های عباسعلی معمارباشی و مراد تبریزی در کنار آندره گدار به طراحی و ساخت موزه ایران باستان مشغول شدند. در واقع آندره گدار شکل و شمایل اصلی موزه را طراحی نمود و سپس دو معمار ایران کار اجرای آن را بر عهده گرفتند. نهایتا در سال 1316 کار ساخت بخش اصلی موزه به پایان رسید و با نام "موزه ایران باستان" افتتاح شد. در سال های بعد بخش های دیگری نیز به موزه ایران باستان افزوده شد.

طبقه همکف موزه ایران باستان در بر گیرنده پنج تالار است. این تالار ها شامل تالار عصر مفرغ و آهن، هخامنشیان، سلوکیان، پارتیان و ساسانیان می شود. همچنین کتابخانه موزه در ضلع راست ورودی قرار گرفته است. سالن نشست و همچنین دفتر موزه نیز در این بخش قرار دارد. طبقه اول موزه ایران باستان شامل دو تالار کلی با بخش های متفاوت است. یک تالار به دوره پارینه سنگی اختصاص دارد که شامل بخش های پارینه سنگی قدیم، پارینه سنگی میانی و پارینه سنگی جدید و فراپارینه سنگی است. تالار دوم شامل دوره نوسنگی است که در بر گیرنده بخش های آغاز نوسنگی، دوره روستا نشینی آغازین، دوره روستا نشینی قدیم، دوره روستا نشینی میانه و دوره روستا نشینی جدید/ دوره آغازین شهر نشینی است. این طبقه شامل دو سالن نمایشگاهی است که برای برپایی نمایشگاه های موقت مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین یک سالن نمایش در این طبقه قرار گرفته است.

در سال 1322 در کنار موزه ایران باستان و توسط معماری فرانسوی به نام "اوژن آفتاندیلیان" ساختمانی برای موزه مردم شناسی ساخته شد. این موزه در سال 1332 به بهره برداری رسید. در دوران پهلوی از این بخش از موزه به عنوان محلی برای برپایی نمایشگاه های داخلی و بین المللی استفاده می شد. همچنین بخش اداری و مدیریت موزه به این ساختمان انتقال یافت. پس از انقلاب سال 57 و روی کار آمدن جمهوری اسلامی و به تبع آن برجسته کردن تاریخ ایران قرون وسطی که نام تاریخ اسلامی بر آن نهاده شده است، این ساختمان به عنوان موزه دوران اسلامی شناخته شد. در این زمان اشیائی متعلق به قرون وسطی و رنسانس که در موزه ایران باستان قرار داشتند به این موزه انتقال یافت. در دهه 1380 خورشیدی  روند بهسازی و گسترش این بخش از موزه آغاز شد که این کار تا سال 1394 به طول انجامید.

معماری موزه ملی ایران

از همان ابتدای ساخت موزه ملی ایران تصمیم بر این بود که این موزه باید با معماری اصیل ایرانی ساخته شود و هیچ اثری از معماری بی هویت مدرن در آن وجود نداشته باشد. لذا قرار شد این موزه به سبک معماری پارتی-ساسانی که نمونه اعلای آن در کاخ شاهنشاهی تیسفون موسوم به ایوان خسرو، متجلی شده بود ساخته شود. لذا آندره گدار ساختمان اصلی موزه را با الهام مستقیم از ایوان تیسفون طراحی کرد به گونه ای که با اولین نگاه می توان دریافت این موزه کاملا شبیه به ایوان خسروانی است. با این حال ساخت بنایی در آن سطح در قرن بیستم میسر نبود و لذا تصمیم گرفته شد از نقش و نما های کاخ اصلی (که هم اکنون ناپدید شده اند) صرف نظر شود و بیشتر از نمای آجری استفاده شود. لذا نمای بنا کاملا با آجر سرخ ساخته شده است که در عین سادگی زیبایی خاصی به موزه بخشیده است. مهمترین بخش بنا ایوان میانی آن است که سبب شده بیش از پیش به کاخ تیسفون شبیه باشد.

موزه دوره اسلامی از نظر پلان به سبک ساسانی ساخته شده است ولی بخش بیرونی آن به صورت ترکیب معماری مدرن و اصیل است. این ساختمان در سه طبقه و زیربنای 4000 متر مربعی ساخته شده است که شامل طبقه همکف، طبقه اول و طبقه دوم می شود. طبقه اول شامل سالن هایی برای کنفرانس و برگزاری نمایشگاه است. طبقه اول چهار تالار را در خود جای داده است که شامل تالار قرآن، تالار تیموری، تالار صفوی و تالار قاجار می شود. طبقه دوم سه تالار دارد که شامل تالار صدر اسلام، تالار سلجوقی و تالار ایلخانی است.

گنجینه موزه ایران باستان

موزه ایران باستان شامل دو طبقه است. طبقه هم کف شامل اشیاء دوره تاریخی است و طبقه اول نیز شامل اشیاء دوره پیش از تاریخ است. برای بازدید از موزه بهتر است از طبقه اول شروع کنید و سپس به طبقه همکف بروید. دلیل این کار این است که بتوانید ابتدا با ریشه های بسیار کهن ایران آشنا شوید و سپس برای آشنایی با امپراتوری های سه گانه و دیگر اشیائی که به دوره تاریخی مربوط هستند. در طبقه اول می توان اشیائی از نخستین تمدن های ایران از دوره پیشا تاریخی همچون تمدن شوش، شهر سوخته و... را مشاهده کرد. زمانی که به طبقه همکف برگردید شاهد شمار فراوانی اشیاء ارزشمند هستید که از نظر تعداد بسیار بیشتر از اشیاء طبقه اول هستند. در ادامه برخی از این اشیاء را بررسی می کنیم.

تندیس مصری داریوش بزرگ

مهمترین اثر موجود در موزه ملی ایران، تندیس مصری داریوش بزرگ است. این تندیس در سال 1972 و در طی عملیات حفاری و کاوش های باستان شناسی در شوش یافت شد. تندیس مصری داریوش بزرگ از مرمر ساخته شده است و ارتفاع آن بدون سر به 2.46 سانتی متر می رسد. این تندیس که در دوران خود شاهنشاه ساخته شده است در پایه خود متونی به خط هیروگلیف دارد. این متن ها که به صورت جدا از یکدیگر نوشته شده اند، اسامی ملت ها و اقوام تحت شاهنشاهی داریوش بزرگ هخامنشی است که از اروپا تا آفریقا و آسیا را در بر می گرفت و در مجموع شامل حدود 45 درصد از جهان شناخته شده آن روزگار بود. بر بالای نام هر قوم و ملت می توان نقشی از آن مردم را نیز مشاهده کرد. مردم در این تندیس چنان نقش شده اند که در حال ستایش و پرستش شاهنشاه هستند. پرستش شاهنشاهان در ایران باستان مطرح نبوده است و خود هخامنشیان اهورامزدا را می پرستیدند ولی برخی ملل تحت حکومت ایران همچون مصریان همانطور که در ادامه می آید هخامنشیان را به عنوان خدایان انسانی و تجلی خدایان خود بر زمین ستایش می کردند. و از آنجا که این تندیس در مصر ساخته شده است، مصریان سایر ملل را نیز همچون خود در نظر گرفته اند که شاهنشاه را در مقام خداوندی می پرستند.

همچنین در بخش میانی پایه تندیس می توان دو تن از خدایان مصری را مشاهده کرد که در حال گره زدن گل نیلوفر آبی و گل لوتوس هستند که نشان ای از دو بخش مصر علیا و سفلی است. این نقش بدین معنی است که تمام مصر از علیا تا سفلی زیر فرمان شاهنشاه ایران است. همچنین وجود نقش خدایان در کنار داریوش بزرگ نمایان گر پذیرش شاهنشاهان هخامنشی به عنوان فرعون توسط مردم مصر است. از این رو مصریان که فراعنه خود را خدایان بشری می دانستند، شاهنشاهان ایران را نیز در این جایگاه قرار دادند و ایشان را به عنوان خدایان انسانی ستایش می کردند.

در میان این تندیس متنی به سه زبان نوشته شده است که چنین است:

"خدای بزرگ است اهورامزدا، که زمین را آفرید، که آسمان را آفرید، که مردم را آفرید، که شادی را برای مردم آفرید و داریوش را شاه کرد. منم داریوش شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه این سرزمین پهناور، پسر ویشتاسب هخامنشی. این همان تندیسی از سنگ است که داریوش شاه فرمان داد در مصر بسازند تا هر کس در آینده آن را بنگرد، بداند که ایرانیان مالک و صاحب مصر هستند و مردی پارسی بر مصر فرمان می راند"

در این تندیس شاهنشاه عصایی در دست راست خود دارد و دست چپ را نیز بر سینه نهاده است. لباسی که بر تن داریوش بزرگ است همان لباس درباری هخامنشی است. در میانه مجسمه می توان کمربندی را مشاهده کرد که بر روی آن نام "داریوش" به خط هیروگلیف نوشته شده است. شاهنشاه در پشت این کمربند یک آکیناکه (شمشیر ایران هخامنشی) بر کمر دارد. بر روی ردای داریوش بزرگ می توان نوشته هایی را به صورت حجاری شده مشاهده کرد. همانطور که گفتیم این تندیس سر ندارد. از آنجا که تندیس بسیار مستحکم و از سنگ خالص ساخته شده است نمی توان گمان کرد تنها با افتادن بر زمین این بخش از آن جدا شده است بلکه به نظر سر این تندیس توسط مهاجمانی از بین رفته است. قوی ترین احتمال این است که در زمان حمله اسکندر این مجسمه توسط یونانیان تخریب شده و به سر آن حذف شده باشد. در سال های قبل از کشف این مجسمه، تندیس دیگری نیز در کاخ شوش کشف شده بود که البته تنها تکه های کوچکی از آن سالم باقی مانده بود. این موضوع گمانه ای را تقویت می کند که در واقع این تندیس یکی از دو تندیسی است که در کاخ آپادانای شوش و روبروی یکدیگر قرار گرفته بودند.

تندیس نجیب زاده پارتی

یکی دیگر از اشیاء مهمی که در موزه ملی ایران نگهداری می شود، تندیس نجیب زاده پارسی است. درباره شخصیت این تندیس نمی توان با قاطعیت سخن گفت چرا که هیچ متنی و کتیبه ای بر روی آن و یا در کنار آن یافت نشده است. با این حال برخی پژوهشگران و باستان شناسان این تندیس را به "سردار اسپهبد رستم سورن پهلو" نامور به سورنا سردار ایران در دوره شاهنشاهی ارد دوم اشکانی منسوب می کنند. اسپهبد رستم سورن پهلو یا سورنا همان سرداری است که در "نبرد کاره" ارتش روم به فرماندهی کنسول رومی، کراسوس، را به کلی نابود ساخت و درفش ها و عقاب های رومی را به غنیمت به تیسفون برد. این تندیس 194 سانتی متر ارتفاع دارد که گویا در اندازه یک به یک ساخته شده است. جنس مجسمه یکپارچه از مفرغ است. این مجسمه آسیب هایی دیده است از جمله اینکه دست راست آن به کلی از بین رفته و دست چپ نیز از مچ به پایین از بین رفته است.

لباس این تندیس بسیار مورد توجه است و یکی از بهترین شواهد از نوع پوشش مردان در دوران پارت ها را در اختیار قرار می دهد. این پوشش که شامل یک کلاه نمدین، یک پیراهن یقه هفتی (Vشکل) و یک شلوار چین دار است برای قرن ها در سراسر ایران مرسوم بوده است و حتی هم اکنون نیز برخی ایرانیان چنین لباسی یا مشابه آن را می پوشند. این تندیس در سال 1312 خورشیدی در روستای شمی از توابع ایذه در استان خوزستان کشف شد و از همین رو با نام تندیس مرد شمی نیز شناخته می شود. این تندیس ابتدا توسط مردم محلی کشف و سپس به باستان شناسان تحویل داده شد.

سردیس شهبانو آتوسا

سردیس شهبانو آتوسا یکی دیگر از اشیاء مهم موزه ملی ایران است. گمان باستان شناسان بر این است که این سردیس به آتوسا، شهبانوی ایران تعلق دارد. آتوسا، دختر کوروش بزرگ، خواهر کمبوجیه، همسر داریوش بزرگ و مادر خشایارشاه بزرگ بود. هیچ بانویی در تاریخ ایران چنین جایگاهی ارزشمندی نداشته است. شهبانو آتوسا در میان مردم محبوبیت بالایی داشت و در دربار نیز از جایگاهی ویژه برخوردار بود چنانکه با سخن او بود که پس از درگذشت داریوش بزرگ، شاهنشاهی به پسر کوچک وی یعنی خشایارشاه رسید. تاریخ نویسان یونانی از شهبانو آتوسا با عناوینی همچون میهن پرست، با درایت، مدبر، هوشیار و البته مادری مهربان یاد کرده اند. این سردیس از سنگ فیروزه ساخته شده است و گویا تنه ای نیز داشته است که از بین رفته.

تکوک طلای هخامنشی

تکوک طلای هخامنشی که در همدان یافت شده است یکی از مهمترین اشیاء موجود در موزه ایران باستان است. این تکوک نمونه ای اعلا از هنر دوره هخامنشی را به نمایش می گذارد که در جهان اگر نگوییم بی نظیر که کم نظیر است. تکوک طلای هخامنشی در همدان یافت شده است و از همین روست که نام تکوک طلای همدانی نیز برای آن استفاده می شود. این تکوک شامل یک استوانه و یک بدنه شیر است. استوانه از پایین تا بالا به صورت شیار دار ساخته شده است و زمانی که به لبه بالایی می رسد به نقش گل های لوتوس در هم تنیده ختم می شود. در کنار این استوانه یک شیردال که با نهایت دقت و هنر ساخته شده است را مشاهده می کنیم که با بال های خود استوانه را گرفته است. ارتفاع تکوک طلای هخامنشی به 30 سانتی متر (29.9) و عرض آن به 19 سانتی متر می رسد. این تکوک یکپارچه از طلای ناب ساخته شده است و وزن آن به 1930 گرم می رسد. (یک تکوک طلای هخامنشی تقریبا مشابه این تکوک وجود دارد که آن نیز در همدان کشف شده و اینک در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می شود.)

جام طلای دو شیر (جام کلاردشت)

جام طلای دو شیر در کلاردشت مازندران کشف شده و اینک در موزه ملی ایران نگهداری می گردد. این جام در سال 1318 به صورت اتفاقی و توسط کارگرانی که در تپه کلا در حال کار بودند کشف شد و سپس به موزه تحویل داده شد. بر روی این جام دو شیر نقش شده اند که در جهت مخالف یکدیگر قرار گرفته اند. سر شیر ها به صورت جدا از بدنه بیرون زده است. همچنین لبه های بالایی این جام با نقش برجسته مزین شده اند. این جام طلا در دوران آمارد ها ساخته شده است و قدمت آن به بیش از 2800 سال پیش می رسد. وزن جام به 235 گرم می رسد که یکپارچه از طلا است. ارتفاع جام 10 سانتی متری، قطر دهانه آن 12 و قطر کف آن 7.1 سانتی متر است. این جام نمونه ای کم نظیر از هنر ایرانیان کهن است که اطلاعات خوبی از فرهنگ اصیل ایران بدست می دهد.

جام شیردال و گاو بالدار

جام شیردال و گاو بالدار در تپه مارلیک در گیلان و در مقبره هایی که قدمتی بین 3000 تا 3400 سال پیش داشتند کشف شد و به موزه ملی ایران تحویل داده شد. این جام به نقش برجسته های زیبای خود مشهور است. بر روی این جام می توان نقش چند گاو بالدار به صورت برجسته حک شده است. در کنار آن نقش درخت زندگی را مشاهده می کنیم. را مشاهده می کنیم. این نقش ها به نماد های ایران باستان اشاره دارند که شیر را نمادی از قدرت و بال های آن را نمادی از بی انتهایی و پیروزی می دانستند و از طرفی گاو را نمادی از زورمندی و همچنین باروری خاک بر می شمردند. قدمت این جام به حدود 3000 سال پیش می رسد. این جام حدود 18 سانتی متر ارتفاع دارد و از طلای ناب ساخته شده است.  

سنگ نگاره دربار داریوش بزرگ هخامنشی

سنگ نگاره دربار هخامنشی در واقع یکی از دیواره های تخت جمشید است که به موزه ملی ایران منتقل شده است. این نقش از جمله سالم ترین و مهمترین نقش های پارسه بوده است که به منظور نگهداری بهتر به این مکان منتقل شده. در این سنگ نگاره داریوش بزرگ بر تخت نشسته است و ملازمان در پشت تخت ایستاده اند. فرستاده ای در برابر شاهنشاه ایستاده و به روش ایران باستان بر شاهنشاه درود می فرستد. در پشت او نیز دو سرباز گارد ایستاده اند. در این نگاره شاهنشاه ایران که بر تخت تکیه زده جامه ای شاهانه به تن دارد و در حالی که در یک دست عصای شاهی را گرفته، در دست دیگر گل لوتوس دارد. این سنگ نگاره بر روی چند صفحه سنگی گسترده که در کنار یکدیگر قرار گرفته اند حک شده است.

موزه اسلامی

موزه اسلامی در واقع شامل اشیاء و آثاری از ایران در قرون وسطی تا رنسانس است که با نام دوره اسلامی شناخته شده است. همانطور که گفته شد این موزه سه طبقه شامل طبقه های همکف، اول و دوم دارد که دو طبقه اول و دوم محل به عنوان موزه و طبقه همکف به عنوان محل برگزاری نمایشگاه ها و فضای اداری مورد استفاده قرار می گیرد. طبقه اول موزه شامل چهار تالار قرآن، تیموری، صفوی و قاجار است که هر یک از تالار ها اشیاء خاص مربوط به دوره تاریخی خود را در بر دارند. تالار قرآن نخستین تالار است که در آن می توانید قرآن هایی با قدمت بسیار بالا که بعضا بر پوست نوشته شده اند را مشاهده کنید. از جمله این قرآن ها آن است که بدست امام علی نوشته شده است. در میان این تالار یک برگ بسیار بزرگ قرآن قرار دارد که به دوران نادرشاه افشار می رسد. این برگ از یک قرآن بسیار بزرگ است که توسط بایسنقر میرزا نوشته شده است. نادرشاه افشار این قرآن را در پیشاپیش سپاه خود حمل می کرد. این قرآن به صورت کامل در دسترس نیست چرا که بخش هایی از آن در طول تاریخ از بین رفته است و برگ های مختلفی که بر جای مانده نیز در موزه های مختلف نگهداری می شود.

در تالار تیمومی می توانید اشیائی که از دوره تیمور لنگ و جانشینان او بر جای مانده است را مشاهده کنید. دوره صفوی و قاجاری غنی تر هستند. در بخش صفوی می توان کتاب ها و همچنین فرش های بسیار زیبا و اعلایی را مشاهده کرد که نشانگر هنر مردمان این سرزمین در قرون رنسانس است. بخش قاجاری موزه اشیاء فراوانی را در خود جای داده است که از جمله آنها می توان به نقاشی های لاکی و همچنین درب های منبت کاری شده و تزئین شده با نقاشی لاکی اشاره کرد که بی نهایت زیبا هستند. بر روی این درب ها که از کاخ های سلطنتی برگرفته شده اند می توان نقاشی های بسیار زیبایی از مردم و شاهزادگان قاجار را مشاهده کرد که در میان نقش و نگار های هندسی پیچیده بسیار زیبایی قرار گرفته اند. از دیگر آثار این موزه می توان به تابلو های نقاشی زیبایی اشاره کرد که توسط هنرمندان دوره قاجار نقش شده اند.

طبقه دوم موزه به دوره زمانی دور تری اختصاص دارد که شامل تالار هایی مربوط به صدر اسلام، سلجوقی و تیموری است. اولین بخش صدر اسلام است که البته نباید این نام شما را گمراه کند. قسمت عمده این بخش از موزه هیچ ربطی به اعراب و حتی مسلمانان ندارد. در این بخش می توان آثاری از تمدن ایران در قرن هفتم و هشتم میلادی را مشاهده کرد. از جمله آنها پارچه ابریشمی است که نشان سیمرغ ساسانی را بر خود داشته و در ری کشف شده است. قندیل شیشه ای زیبایی در این بخش از موزه قرار دارد که در خراسان یافت شده است و زیبایی خاصی دارد. از دیگر اشیاء این تالار می توان به ظروف و اشیاء با ارزشی اشاره کرد که به صورت هنرمندانه توسط مردم گوشه گوشه ایران ساخته شده اند.

دیگر تالار این موزه به دوره ایلخانیان مربوط است. در این تالار می توان آثار زیبایی از هنر آن دوره به خصوص در بخش کاشی کاری را مشاهده کرد. از جمله این بخش ها محراب کاشی زرین فام قم و همینطور کاشی لاجوردی زر اندود با نقش اژدها است. از دیگر آثار این تالار می توان به ظروفی همچون بشقاب ها و تنگ های تزئین شده اشاره کرد. تالار دیگر این مجموعه به دوره سلجوقیان اختصاص دارد. در این تالار می توان اشیائی همچون فیل لاجوردی و محراب گچبری شده اشاره کرد. در این مجموع می توان اشیاء و ظروف مفرغی از دوره سلجوقیان همچون تنگ و عود سازی که از جنس مفرغ ساخته شده اند را نیز مشاهده کرد.

بلیط و ساعات بازدید از موزه

  • بلیط موزه ملی ایران برای ایرانیان 10 هزار تومان و برای خارجی ها 100 هزار تومان تعیین شده است.
  • هزینه بلیط برای دانشجویان، دانش آموزان که به صورت گروهی و همراه با سرپرست گروه از موزه بازدید می کنند نیم بها است.
  • هزینه بلیط برای بازنشستگان بعلاوه یک نفر از اعضای خانواده، خانواده شهدا، جانبازان، آزادگان، افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی و بسیجیان نیم بها است.
  • هزینه بلیط برای دارندگان کارت راهنمای گردشگری از وزارت میراث فرهنگی، دارندگان کارت ایکوم و کودکان زیر 7 سال رایگان است.
  • هزینه های نیم بها شامل روز های پنجشنبه، جمعه و تعطیلات نوروز (از 25 اسفند تا 15 فروردین) نمی شود.
  • برای تهیه بلیط هر کدام از دو بخش موزه ملی ایران (موزه ایران باستان و موزه اسلامی) باید بلیط جداگانه تهیه کنید.
  • بلیط را می توانید به صورت حضوری از باجه مقابل موزه خریداری کنید. همچنین می توانید از قبل هزینه را به حساب 2172629005009 به نام خزانه داری کل، تمرکز وجوه درآمد موزه ملی ایران، واریز کنید و فیش را به شماره 66709970 با نمابر ارسال کنید!
  • موزه ملی ایران در تمام طول سال به جز شش روز باز است. این شش روز شامل روز های 9 و 10 محرم، 28 صفر، 14 خرداد، 21 رمضان و 25 شوال می شود که همه این روز ها به عنوان روز های عزاداری در این مطرح هستند.
  • ساعت کار موزه در شش ماهه اول سال همه روزه از 9 صبح تا 7 بعد از ظهر است. این ساعت در شش ماهه دوم سال از 9 صبح تا 5 بعد از ظهر تعیین شده است.

نکات و قوانین برای بازدید از موزه ملی ایران

  • به همراه بردن حیوانات خانگی ممنوع است.
  • به همراه داشتن هر گونه سلاح اعم از سرد و گرم ممنوع است.
  • به همراه داشتن هر وسیله تیز و برنده و همچنین وسایل قابل اشتعال ممنوع است.
  • به همراه داشتن هرگونه خوردنی و نوشیدنی به جز آب ممنوع است.
  • به همراه داشتن وسایل بازی و سرگرمی کودکان ممنوع است.
  • عکاسی با فلش و استفاده از دوربین عکاسی و فیلمبرداری حرفه ای ممنوع است.
  • به همراه داشتن مونوپاد برای عکاسی سلفی ممنوع است.
  • عکاسی از تجهیزات ایمنی، حفاظتی و نظارتی در سراسر موزه ممنوع است.
  • استفاده از بلندگو برای صحبت با اعضای گروه ممنوع است.
  • عکاسی حرفه ای و ضبط برنامه های رادیویی و تلویزیونی باید با هماهنگی مدیریت موزه صورت گیرد.
  • موزه ملی ایران دارای گیشه امانات است و می توانید اشیائی همچون کیف دستی را به آن تحویل دهید.
  • مواردی همچون پول، کارت اعتباری، دسته چک، لپ تاپ، تبلت، گوشی موبایل، لباس و مدارک شخصی توسط امانات تحویل گرفته نمی شود. لذا اگر گمان می کنید هر یک از این وسایل را به همراه دارید که ممکن است در بازدید شما از موزه مزاحمت ایجاد کند از همراه بردن آنها خودداری کنید.
  • موزه ملی ایران دارای چایخانه و رستوران است که در محوطه شمالی موزه قرار دارد.  

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

برسی امکانات

دسته بندی ها

تاریخی

کتابخانه

موزه

" "

<" ">

. . .
<" ">

نسخه آزمایشی