دیوار چین در شمال این کشور قرار دارد و با طول بیش از 21.000 کیلومتری به عنوان بزرگترین سازه دفاعی جهان شناخته می شود. این دیوار هم اکنون یکی از مهمترین و پربازدید ترین جاذبه های گردشگری چین بوده و سالانه میلیون ها نفر از آن بازدید می کنند. دیوار چین ابتدا در قرن هفتم پیش از میلاد بنا نهاده شد ولی در 2200 سال پیش و در دوران اولین امپراتور چین متحد یعنی "چین شی هوانگ" به صورت یکپارچه درآمد ولی دیواری که اکنون مشاهده میکنیم بیشتر از دوران سلسله مینگ یعنی از قرن چهاردهم میلادی بر جای مانده است. دلیل اصلی ساخت این دیوار ایجاد استحکاماتی برای جلوگیری از تهاجم اقوام مغول و تاتار بود که از شمال چین به این کشور حمله می کردند. با این حال دیوار چین در مهمترین ماموریت خود که دفاع از کشور در برابر هجوم چنگیز خان بود شکست خورد و چنگیز خان این دیوار را از غرب آن دور زد و به چین حمله کرد و این کشور را متصرف شد. بر خلاف تصور رایج، دیوار چین به طور یکپارچه نبوده و به صورت قطعه قطعه ساخته شده است چرا که در برخی جا ها به واسطه وجود موانع طبیعی دیگر نیازی به ایجاد دیوار نبوده است. در ادامه با بگردم همراه باشید تا با نگاهی به این دیوار عظیم به رمز و راز های آن پی ببریم. اما پیش از هر چیز ویدئویی زیبا از دیوار چین مشاهده کنید:

چرا دیوار چین ساخته شد؟

با دیدن دیواری به این عظمت حتما از خود می پرسید که چرا چنین دیوار عظیمی ساخته شد؟ یکی از پاسخ هایی که به ذهن هر فردی متبادر می شود این است که دیوار چین برای جلوگیری از حملات مغول ها و تاتار ها ساخته شد که البته درست است ولی این تنها یکی از دلایل ساخت دیوار است. دیوار چین بخش زیادی از مرز شمالی چین را در بر می گرفت. این دیوار نه تنها برای جلوگیری از تهاجمات شمالی ساخته شده بود بلکه به عنوان یک دیده بانی نیز عمل می کرد. در جای جای این دیوار برجک هایی ساخته شدند تا هر زمان که نشانه ای از تهاجم آشکار شود سریعا با روشن کردن آتش و علامت دادن، مرکز کشور از حمله با خبر شود. این کار بدین صورت بود که با روشن شدن اولین شعله در یک برجک، هر کدام از برجک های دیگر نیز آتش می افروختند و این آتش تا در سراسر برجک ها امتداد می یافت و نهایتا به شیان و بعد ها به پکن می رسید.

دیگر دلیل عمده ساخت دیوار چین اعمال کنترل بر مرز های تجاری بوده است. بخش هایی از جاده ابریشم باستانی از این دیوار گذر می کرده است و وجود این دیوار سبب شده بود چین بتواند از کاروان های تجاری که از جاده ابریشم می گذشتند مالیات بگیرد. مورد بعد کنترل مهاجرت بوده است. در عصر باستان چین به عنوان سرزمینی حاصل خیز مقصد بسیاری از مردمی بود که در بیابان های شمال کشور از جمله در مغولستان امروزی زندگی می کردند. وجود این مهاجران مشکلات زیادی برای کشور ایجاد می کرد و وجود دیوار می توانست کمک زیادی در کنترل مهاجرت داشته باشد.

دیواری به قدمت 2700 سال

تا جایی که میدانیم چینی ها از حدود هشت قرن پیش از میلاد با فنون ساخت دیوار های دفاعی آشنا بوده اند. تا حدود قرن سوم پیش از میلاد چین از پادشاهی های کوچکی تشکیل شده بود که هر کدام از آنها برای محافظت از خود دیوار هایی کشیده بودند که بزرگترین آنها دیوار بزرگ هان است. با این حال زمانی که چین شی هوانگ در سال 221 پیش از میلاد توانست قلمرو های از هم گسیخته چین را متحد کند به فکر ایجاد دیواری بزرگ برای مقابله با قبایل مهاجم شمالی افتاد. در آن زمان قبایل مهاجم شمالی که از اقوام مغول و تاتار تشکیل شده بودند تهدیدی برای دو امپراتوری ایران و چین محسوب می شدند. از آنجا که این قبایل جایگاه مشخصی نداشتند و زندگی آنها به صورت کوچ نشینی بود، مرکزیت و شهری نداشتند که بشود با تسخیر آن به حملات آنها پایان داد. از همین رو بود که هر دو امپراتوری به فکر ایجاد استحکاماتی افتادند تا از ورود مغول ها و تاتار ها به مرز های خود جلوگیری کنند.

چین شی هوانگ پس از یکپارچه کردن چین دستور داد دیوار هایی که در درون چین ساخته شده بودند نابود شوند ولی در عوض دیوار بزرگ شمالی را تقویت کرد. این دیوار در آن زمان تکه تکه بود و نمی شد به عنوان یک دفاع موثر روی آن حساب کرد. از این رو چین شی هوانگ دستور داد این دیوار های تکه تکه به هم پیوند داده شوند تا یک دیوار یکپارچه و قابل اعتماد پدید آید. ابتدا قرار شد از مصالحی مستحکم برای ساخت دیوار استفاده شود ولی موقعیت جغرافیایی دیوار و دوری منابع این مصالح باعث شد نتوان از مصالح مناسب استفاده کرد و به این صورت قرار شد از هر مصالحی که در دسترس باشد برای ساخت دیوار چین استفاده شود. در افسانه ها آمده که حتی بدن کارگرانی که در هنگام ساخت دیوار جان میدادند را نیز در دیوار قرار می دادند. هم اکنون دقیقا نمیدانیم چه مقدار هزینه و چه تعداد نیروی کار برای ساخت دیوار استفاده شده است ولی تخمین زده می شود صد ها هزار کارگر در جریان ساخت دیوار جان خود را از دست داده باشند. در سال های بعد که دودمان سوئی به قدرت رسید بخش هایی از دیوار با هزینه زیادی مرمت و بازسازی شد و به طول آن افزوده گشت. ولی سلسله های تانگ و سونگ هیچ کاری برای بهبود دیوار انجام ندادند.

در دوران سلسله سونگ یعنی قرن 13 میلادی بود که مغول ها به چین حمله کردند. ابتدا تصور می شد دیوار چین می تواند جلوی تهاجم را بگیرد و تفکر فرماندهان ارتش چین چنین بود که ارتش چنگیز خان از ادوات کافی برای عبور از دیوار و شکست مدافعان آن برخوردار نیست. تصور آنها درست بود ولی چنگیز خان نیز به این موضوع که نمی تواند از دیوار بزرگ عبور کند واقف بود. از این رو خان مغول چاره را در دور زدن دیوار دید. چنگیز خان لشکریان خود را به سمت غرب هدایت کرد و زمانی که طول دیوار چین را طی کرد، راهی جنوب و سپس شرق شد. به این صورت دیوار چین کاملا دور زده شد و در برابر تهاجم مغولان بی استفاده ماند. چین شکست خورد و کشور برای نزدیک به یک قرن تحت سلطه دودمان مغولی یوآن قرار گرفت.

در سال 1368 دودمان مینگ توانست مغول ها را از کشور بیرون براند ولی امپراتوران این سلسله خوب میدانستند که تهاجمات از شمال همچنان ادامه خواهد داشت. مینگ ها ابتدا با مغول ها وارد نبرد شدند ولی نتوانستند برتری قاطعی بر آنها بدست آورند و نهایتا به فکر ترمیم و بازسازی دیوار چین افتادند. بخش عمده دیواری که اکنون مشاهده می کنیم در دوران مینگ ساخته شده است. این دیوار بر خلاف دیوار قبلی که با گل ساخته شده بود، از جنس آجر و سنگ های مستحکم بود و به شکل استادانه تر و مستحکم تری ساخته شده بود. تخمین زده می شود بیش از 25.000 برج دیده بانی در سراسر دیوار ساخته شد. در سال های بعد و با ادامه حملات مغول ها، مینگ ها نیز سالانه مبالغ قابل توجهی برای ترمیم، نگهداری و بهبود استحکام دیوار اختصاص دادند. این دیوار به خصوص در بخش هایی که به پکن نزدیک بود بیش از پیش تقویت شد. یکی از مهمترین مرمت های دیوار بین سال های 1567 تا 1570 انجام شد. طی این ترمیم تا 1200 برج دیده بانی به دیوار اضافه شد تا هر گونه حمله ای به سرعت اطلاع داده شود.

یکی از مهمترین کارایی های دیوار چین در اواخر دوره مینگ (حدود سال 1600) بود که توانست به خوبی در برابر حمله منچو ها (قومی از مغول ها) مقاومت کند و مانع تسخیر شهر های مرکزی چین شد. با این حال پس از شورشی که در داخل کشور شد و در سال 1644 منجر به انقراض مینگ ها شد، منچو ها توانستند از دیوار عبور کنند که با بازکردن دروازه ها توسط فرماندهان ارتش بود چرا که تصور میکردند منچو ها می توانند به آنها برای سرکوب شورش کمک کنند. در دوران سلسله چینگ مرز های امپراتوری از شمال و شرقی پیشرفت کرد و به این صورت دیوار چین در داخل کشور قرار گرفت. این موضوع سبب شد این دیوار دیگر کارایی خود را از دست دهد و در تمام طول سلسله چینگ کاری برای بازسازی و نگهداری آن انجام نشود. با این حال در دوره چینگ یک دیوار جدید در منطقه منچوری ساخته شد تا از این طریق مهاجرت کنترل شود.

بخش های مختلف دیوار چین

همانطور که گفته شد دیوار چین یک دیوار یکپارچه نبوده و شامل دیوار هایی با طول های متفاوت و جدا از هم می شود. در واقع از آنجا که هدف اصلی این دیوار دفاع بوده است، در بخش هایی که یک مانع طبیعی وجود داشته دیگر نیازی به ساخت دیوار وجود نداشته است. از این رو دیوار بزرگ چین خود شامل 10.051 دیوار جدا از هم است. دیوار چین شامل بخش های متفاوتی است و از آنجا که از مناطق وسیعی می گذرد در هر بخش چشم انداز خاصی دارد که از جمله مهمترین و مشهور ترین آنها بخش بدالینگ آن است. این دیوار عظیم دارای 1764 قلعه نگهبانی، 29.510 ساختمان منفرد و 2211 گذرگاه است. طول دیوار به طور دقیق برابر با 21.196 کیلومتر است که از این مقدار، 8850 کیلومتر آن را دیوار بزرگ مینگ تشکیل می دهد. این 8850 کیلومتر شاما 6259 کیلومتر دیوار، 359 کیلومتر سنگر و قلعه و 2232 کیلومتر موانع طبیعی مانند تپه ها و رودخانه هاست بعد از دیوار بزرگ مینگ، دیواری که در دوران شین و هان ساخته شد طولی برابر با 3080 کیلومتر و بخشی از دیوار که در سلسله جین ساخته شد 4010 کیلومتر طول دارد. در ادامه برخی از مهمترین بخش های دیوار چین را بررسی می کنیم:

بخش بدالینگ

بخشی از دیوار چین که با نام دیوار بدالینگ شناخته می شود از پربازدید ترین بخش های دیوار بزرگ بوده و سالانه حدود 63 میلیون نفر از آن بازدید می کنند. دیوار بدالینگ جزئی از دیوار بزرگ مینگ است و در نزدیکی پکن قرار دارد. این بخش از دیوار 80 کیلومتر طول دارد و در منطقه کینگ و در شمالی غربی پکن واقع شده است. دیوار بدالینگ در سال 1504 به همراه یک پادگان مهم نظامی ساخته شده که مسئولیت دفاع از پکن را بر عهده داشته. این دیوار از روی کوه ها و تپه ها رد می شود و بالاترین نقطه آن تا 1015 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این دیوار در سال 1957 مورد بازسازی قرار گرفت و اولین بخشی از دیوار چین بود که به روی گردشگران باز شد. از آن زمان و به واسطه رونق گردشگری در این محل، مناطق اطراف آن پیشرفت زیادی کرده اند و به خصوص اماکن گردشگری همچون هتل ها، رستوران ها و تله کابین در آن احداث شده است. به تازگی یک بزرگراه نیز به نام بدالینگ افتتاح شده است که پکن را به این بخش از دیوار متصل می کند. برای رسیدن به دیوار بزرگ بدالینگ همچنین می توانید از راه آهن استفاده کنید با سوار شدن به خط S2 به این بخش از دیوار چین برسید. همچنین همه روزه 877 اتوبوس از پکن به این محل رفت آمد می کند.

بخش موتیانویو

دیوار موتیانویو در منطقه هوآیرو قرار دارد در 70 کیلومتری پکن واقع شده است. دیوار موتیانویو در اواسط قرن ششم میلادی بنا نهاده شد و از جمله قدیمی ترین بخش های برجای مانده از دیوار چین است. در دوران سلسله مینگ دیوار بخش زیادی از دیوار قدیمی تخریب شد و دیواری که اکنون مشاهده می کنیم بر روی آن ساخته شد و در سال 1404 یک بخش دیگر نیز به آن افزوده شد. در سال 1569 دیوار موتیانویو مورد بازسازی قرار گرفت و تا امروز بیشتر بخش های آن به خوبی حفظ شده است. این بخش از دیوار چین بزرگترین بخش دیوار بوده و در ساخت آن از بهترین مصالح استفاده شده است تا به خوبی مستحکم باشد. در سال 1983 شورای دولتی چین مرمت این بخش از دیوار را تصویب کرد و در سال 1985 یک منطقه توریستی با امکانات مناسب گردشگری در کنار آن تاسیس شد. دیوار موتیانویو به واسطه محل قرارگیری خود که بر فراز یک تپه جنگلی است و از آنجا که پیچ و خم های زیادی دارد همواره از محبوب ترین نما های دیوار چین بوده است.

این بخش از دیوار عمدتا با سنگ گرانیت ساخته شده است و ارتفاع آن بین 7 تا 8.5 متر و عرض آن بین 4 تا 5 متر است. این بخش از دیوار که 2.2 کیلومتر طول دارد دارای 22 برج دیده بانی است. هر دو سمت دیوار به صورت کنگره کنگره درآمده است تا از هر دو سمت بتوان به سوی دشمن تیر اندازی کرد. این ویژگی در دیگر بخش های دیوار بسیار نادر است. گذرگاهی که میان این دیوار قرار دارد دارای 3 برج دیده بانی است که شامل یک برج بزرگ در مرکز و دو برج در دو سمت آن است. برج های دیده بانی دارای تراسی مسطح برای قرارگیری نگهبانان است. این بخش از دیوار توسط جنگل ها و رودخانه ها احاطه شده است به گونه ای که تا 90 درصد اطراف آن را جنگل ها پوشانده اند. امروزه این بخش از دیوار برای بازدید کنندگان باز بوده و سه بخش برای بالا رفتن و سه بخش برای پایین آمدن از آن وجود دارد.

این بخش از دیوار چین دارای بیش از 4000 پله است که بازدید کنندگان می توانند با استفاده از آنها بالا بروند و یا اگر توانایی این کار را ندارند با استفاده است تله کابین به بخش های بالایی برسند. در کنار این بخش از دیوار دهکده ای به همین نام قرار دارد که به واسطه رونق بازدید از دیوار دارای امکانات رفاهی برای گردشگری شده است. به واسطه زیبایی طبیعت اطراف دیوار موتیانویو، این بخش در کنار بخش جیانکو به یکی از محبوب ترین بخش ها برای پیاده روی بر روی دیوار بدل شده است. هزینه ورود به این بخش از دیوار چین 50 یوآن است.

بخش جینشانلینگ

جینشانلینگ یکی دیگر از بخش های دیوار چین است که در منطقه کوهستانی شهرستان لوآنپینگ در 125 کیلومتری شمال پکن قرار گرفته است. این بخش از شرق به بخش سیماتای دیوار و از غرب به بخش موتیانویو متصل می شود. بخش جینشانلینگ در سال 1570 میلادی یعنی در دوران سلسله مینگ ساخته شد و همواره به عنوان یکی از مهمترین بخش های دیوار برای دفاع از پکن شناخته می شد. این بخش از دیوار چین 10.5 کیلومتر طول دارد و در خود 5 گذرگاه، 67 برج دیده بانی و 3 برج چراغ (برای علامت دهی) جای داده است. جینشانلینگ در طول سالها آسیب دیده بود ولی خوشبختانه به خوبی مرمت شده است. هزینه ورود به این بخش از دیوار 65 یوآن است ولی اگر بخواهید با استفاده از تله کابین به آن برسید باید 40 یوآن دیگر نیز پرداخت کنید. بر روی این بخش از دیوار یک پل معلق نیز وجود دارد که هزینه عبور از آن 5 یوآن است.

بخش سیماتای

بخش سیماتای در شهرستان میون و در 120 کیلومتری شمال شرقی پکن قرار دارد. این بخش از جمله بخش های قدیمی تر دیوار بوده و ساخت آن در دوران سلسله شی، در قرن ششم میلادی آغاز شد ولی در قرون بعدی یعنی در دوره حکومت امپراتور هونگوو از سلسله مینگ، مورد بازسازی و مرمت قرار گرفت. این بخش از دیوار چین 5.4 کیلومتر طول دارد که در این طول 35 برج چراغ نصب شده است. یکی از محققان چینی به نام "لو زوئین" که تحقیقات زیادی بر روی دیوار انجام داده است می گوید بخش سیماتای بهترین بخش دیوار چین است. دیوار سیماتای توسط یک دره به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می شود که بخش غربی با داشتن 20 برج دیده بانی مجهز تر است ولی بخش شرقی به دلیل شیب زیاد خود نفوذ ناپذیر تر می نماید. با این حال تمامی قسمت های این بخش از دیوار به شیب دار بودند معروف هستند و از این رو اگر سیماتای را برای بازدید انتخاب کرده اید باید خود را آماده پله نوردی های زیادی کنید.

بخش از سیماتای که 17 برج دیده بانی را در خود جای داده نمایی فوق العاده به محیط اطراف داشته و منظره ای بسیار زیبا را جلوی چشم بازدید کنندگان قرار می دهد. البته تمامی 17 برج در دسترس نبوده و آخرین برج قابل بازدید برج 12 است چرا که بخش های دیگر هنوز مرمت نشده اند. دیوار سیماتای بخش های متعددی برای بازدید دارد که از جمله آنها نردبان بهشتی است. این راه پله که شیبی 80 درجه ای دارد به یکی از برج ها به نام فاری منتهی می شود. یکی از مهمترین برج های سیماتای، برج شماره 16 است. این برج که در واقع در حکم یک قلعه بوده، در ارتفاع 986 متری واقع شده و از مهمترین بخش های است که وظیفه حفاظت از پکن را بر عهده داشته است. با رفتن بر فراز این برج و به شرط خوب بودن هوا می توانید چراغ های پکن را مشاهده کنید.

بخش هوشان

بخش هوشان یا دیوار کوه هوشان که در چینی به معنای کوه ببر است بخش از دیوار بزرگ چین است که در مانچو کوآدیان، نزدیک مرز چین و کره شمالی قرار گرفته است. این دیوار که جزئی از دیوار ساخته شده در زمان سلسله مینگ است از ارتفاع 1200 متری کوه هوشان عبور می کند. دیوار هوشان در برخی بخش های خود شیب تندی دارد و به خصوص در اواخر مسیرش با شیب تندی تا ارتفاع 146 متری بالا می رود. بنا به اسناد و مدارک این دیوا در سال 1479 ساخته شده است. این دیوار در طول قرن ها آسیب هایی دیده بود ولی در سال 1992 یک بخش 1250 متری از آن ترمیم شد تا بر روی گردشگران گشوده شود. در اطراف این دیوار ویرانه های قلعه های قدیمی قرار دارند که قدمت آنها به دوران دودمان هان می رسد.

گذرگاه های دیوار چین

دیوار چین دارای هزاران دروازه و گذرگاه در میان خود است که برخی هم به عنوان گذرگاه و هم به عنوان پادگان نظامی مورد استفاده قرار می گرفته اند. معماری زیبای این گذرگاه ها سبب شده از مهمترین بخش هایی باشند که گردشگران در بازدید از دیوار چین از آنها دیدن می کنند. در ادامه برخی از مهمترین این گذرگاه ها را بررسی می کنیم.

گذرگاه یانمن

گذرگاه یانمن که در یک گردنه کوهستانی واقع شده است یکی از مهمترین دروازه های دیوار چین است. این دروازه شامل سه دروازه خانه می شود. گذرگاه یانمن در یکی از استراتژیک ترین بخش های دیوار قرار دارد و محلی برای دسترسی به دره های شانشی و استپ های اوراسیا محسوب می شود. همین موضوع سبب وقوع نبرد های فراوانی در اطراف دروازه شده است که آخرین آنها در جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد. این منطقه به واسطه اهمیت خود از حدود 2300 سال پیش شاهد ایجاد استحکامات دفاعی بوده است با این حال دیواری که اکنون وجود دارد بیشتر در سال 557 میلادی ساخته شد. برای ساخت این بخش از دیوار چین از نزدیک به دو میلیون کارگر استفاده شد. این دیوار سپس در سال 565 نیز توسعه بیشتری یافت. در قرن ششم و هفتم این دیوار توسط سلسله سوئی تا هفت بار تعمیر و مرمت شد ولی در دوره سلسله تانگ مرمت و بازسازی دیوار متوقف گشت. در قرن سیزدهم که مغولان به چین یورش بردند بخش هایی از استحکامات دیوار و به خصوص گذرگاه یانمن ویران شد.

در قرن چهاردهم و با به قدرت رسیدن دودمان مینگ، روند بازسازی و گسترش دیوار با جدیت دنبال شد که در این بین گذرگاه یانمن نیز در سال 1374 میلادی مورد بازسازی قرار گرفت. در واقع گذرگاهی که اکنون می بینیم از دوران مینگ به یادگار باقی مانده است. در کنار این گذرگاه ساختمان های دیگری همچون معابد و تالار ها ساخته شده اند. این گذرگاه که هم اکنون از بخش های پر بازدید دیوار چین محسوب می شود در دهه های گذشته تعمیر شده است و روند مرمت، نگهداری و همچنین بازسازی بخش های تخریب شده آن پیگیری می شود که همچنان ادامه دارد.

گذرگاه جیاوی

گذرگاه جیاوی یکی از اصلی ترین گذرگاه های دیوار چین است که در باریک ترین بخش غربی آن و در گانسو قرار دارد. این گذرگاه بین دو تپه واقع شده است و از این رو موقعیت استراتژیک مناسبی برای دفاع داشته است. گذرگاه جیاوی دارای مساحت 33.500 متر مربع است و طول دیوار آن به 733 متر می رسد که تا 11 متر نیز ارتفاع دارند. این گذرگاه دارای دو دروازه است که یکی در ضلع شرقی و دیگری در ضلع غربی قرار دارد. دروازه ها به صورت دروازه خانه بوده و روی هر کدام از آنها بنایی قرار دارد. در هر گوشه این گذرگاه یک برج دیده بانی قرار دارد. این بخش از دیوار چین علاوه بر دیوار دارای سه خط دفاعی دیگر نیز هست که شامل یک پادگان خارجی، یک پادگان داخلی و یک خندق می شود. این گذرگاه در اوایل حکومت دودمان مینگ یعنی در سال 1372 ساخته شد. در سال های بعد و به واسطه ترس از حمله تیمور لنگ، این بخش از دیوار و همچنین قلعه ها و پادگان های آن بشدت تقویت شدند. (زمانی که تیمور می خواست به چین لشکرکشی کند در راه درگذشت).

گذرگاه جیاوی در طی قرن ها یکی از مهمترین گذرگاه های جاده ابریشم به شمار می رفت و از این رو به عنوان یک محل درآمد مهم برای چین محسوب می شد. (از کاروان های عبوری پولی شبیه به عوارض یا گمرکی گرفته می شد). در سال های اخیر هزاران مقبره تاریخی از سلسله های کهن "وی" و "وست جین" در نزدیکی این گذرگاه کشف شده است که نزدیک به 2000 سال قدمت دارند. گذرگاه جیاوی یکی از سالم ترین گذرگاه ها و بخش های دیوار چین است و از این رو هر ساله گردشگران بسیاری برای دیدن آن راه غرب چین را در پیش می گیرند.

گذرگاه یویونگ

گذرگاه یویونگ در واقع یک گردنه کوهستانی است که در منطقه چانگ پینگ و در 50 کیلومتری پکن قرار دارد. این گذرگاه در سال 1342 یعنی در دوران سلسله مغولی یوآن ساخته شد و از این رو یکی از محدود بخش هایی است که در زمان این سلسله ایجاد شد. این گذرگاه در گردنه جویونگوان در دره گوانگو قرار دارد که یکی از سه گردنه کوهستانی بزرگ دیوار چین است. گذرگاه یویونگ علاوه بر رو گذر، دارای دو زیر گذر نیز هست که یکی در جنوب دره و دیگری در شمال دره قرار دارند. همانطور که گفته شد این گذرگاه ابتدا در دوران سلسله یوآن ساخته شد ولی بنا هایی که اکنون مشاهده می شود در دوران مینگ احداث شدند. مکان قرارگیری گذرگاه یویونگ بسیار مهم و استراتژیک بود چرا که پکن را به شمال کشور متصل می ساد و از این رو بشدت از آن حفاظت می شد. در دوران یوآن، سه معبد با سنگ مرمر سفید در نزدیکی این گذرگاه ساخته شده بود که در دوران مینگ تخریب شدند و با معابد بودایی جایگزین گشتند که این معابد بودایی نیز در سال 1702 یعنی در دوران سلسله چینگ نابود شدند.

گذرگاه یومن

گذرگاه یومن که با نام گذرگاه جید (سنگ یشم) نیز شناخته می شود یکی از قدیمی ترین دروازه های دیوار چین است که همچنان پابرجا باقی مانده است. این دروازه که در سال 121 پیش از میلاد یعنی در دوران سلسله هان ساخته شد در استان گانسو قرار دارد و یکی از مهمترین دروازه های جاده ابریشم بوده است که آسیای میانه را به چین متصل می ساخته است. یکی از مهمترین دلایل ساخت این دروازه حفاظت از کاروانهایی بوده است که در میان ایران، چین، روم و هند تجارت می کرده اند. از آنجا که بسیاری از کاروان هایی که از این گذرگاه می گذشتند با خود سنگ یشم برای تجارت داشتند، گذرگاه نیز کم کم به این نام خوانده شد. این دروازه همچنان تا قرن ششم میلادی برپا بود ولی اکنون بخش های کمی از آن سالم مانده است.

گذرگاه شانهایگوان

گذرگاه شانهایگوان که با نام شانهایگوان نیز شناخته می شود یکی از مهمترین گذرگاه های دیوار چین است. این گذرگاه در شرقی ترین بخش دیوار قرار داشته و جزئی از دیوار بزرگ مینگ محسوب می شود. این گذرگاه همان جایی است که دیوار چین به دریا رسیده و خاتمه می یابد که از این رو نام "سر اژدهای پیر" را بر آن نهاده اند. از این رو شانهایگوان بسیار مورد توجه گردشگران بوده و تصاویر زیادی از آن در پلتفرم های اجتماعی دیده می شود. این گذرگاه در 300 کیلومتری شرق پکن قرار دارد و به وسیله یک بزرگراه به پایتخت متصل می شود. ساخت این گذرگاه در سلسله های مختلف صورت پذیرفته است ولی در سال 785 یعنی در دوره تانگ بود که یک پادگان دائمی در آن ایجاد شد که بعدا به هشت پادگان گسترش یافت. هم اکنون از آن پادگان ها چیزی بر جای نمانده است. مانند بسیاری از دیگر بخش های دیوار چین، این بخش نیز معماری فعلی خود را از دوران مینگ به ارث برده است.

پس از ساخت گذرگاه شانهایگوان و احداث پادگان هایی در اطراف آن، شهر هایی نیز در نزدیک گذرگاه به وجود آمد. این گذرگاه در پایان سلسله مینگ یعنی در سال 1644 محل یکی از سرنوشت ساز ترین نبرد های تاریخ چین یعنی نبرد بین نیرو های شورشی به فرماندهی "لی زیچنگ" و نیرو های وفادار به امپراتوری به فرماندهی "مینگ وو سانگویی" بود. این نبرد با پیروزی قاطع نیرو های امپراتوری پایان یافت. گذرگاه شانهایگوان همواره به واسطه موقعیت خود که پایان دیوار چین است و از آنجا که بسیار خوب مانده، مورد علاقه گردشگران است. این بخش از دیورا در سال 1961 به عنوان یکی از نماد های فرهنگی و ملی چین در این کشور ثبت شد.

نکاتی برای بازدید از دیوار چین

  • معمولا در تصاویر مشاهده می شود که روی دیوار بسیار خلوت بوده و می توانید به راحتی گردش کنید. اما چنین نیست و برخی بخش های مشهور دیوار همچون بدالینگ بسیار شلوغ هستند به گونه ای که باید مواظب باشید از دیوار به پایین پرت نشوید.
  • بخش هایی از این دیوار در گذر زمان تخریب شده است و از این رو سعی کنید تنها در جاهایی پیاده روی کنید که مرمت شده اند.
  • بهترین زمان برای دیدن دیوار چین از اواسط بهار تا اوایل تابستان است. در این فصل دما هوا معتدل بوده و بارندگی شدید نیست.
  • هزینه بازدید از هر بخش دیوار چین مجزا بوده و برای دیدن هر بخش باید هزینه جداگانه ای پرداخت شود.
  • بسیاری از بخش های اصلی و زیبای دیوار چین در کوهستان ها قرار دارند که می توانید با استفاده از تله کابین به آنها برسید. هزینه تله کابین جدا محاسبه می شود.

چین / پکن / دیوار چین

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

جدیدترین ها

جدیدترین ها

قدیمی ترین ها

بیشتربن محبوبیت

کم ترین محبوبیت

برسی امکانات

دسته بندی ها

تاریخی

دروازه

قلعه

<" ">

. . .
<" ">

نسخه آزمایشی